Sinds jaren.

Sinds jaren is het ademen mij vergaan. Soms, plots, overvalt mij dat. Ik weet niet meer hoe, wel nog waarom. En dan is het mij te moeilijk, begint het onregelmatig te worden. Dan besef ik dat ik als een lompe lorie in de gang sta te hijgen, dat ik mij veel te luid gedraag voor de plaats waar ik mij bevind, ik panikeer en hijg harder. Er valt net geen druppelke speeksel uit mijn mondhoek.
"Ge moet gewoon niet denken aan hoe ge moet ademen, want ge kunt het niet vergeten."
Hoe kunt ge dat nu vergeten, ademen. Dat is iets voor in dommeblondjesmoppen.
Of iets voor mensen met spierpijn aan hun achterste, terwijl ze niets deden, geen sport, geen dans, niets.
Vandaag zat ik de hele dag op mijn stoel. Daarnet besefte ik dat ik pijn heb aan mijn achterste.
Ik probeer diep te ademen maar de lucht komt maar net tot onder mijn strot. Mijn longlblaasjes reikhalzen naar een beetje zuurstof.
Ademen. Rustig, diep.
Niet vergeten.