Er zijn zo van die dagen.
Ik zweer mijzelf, vanaf nu eet ik enkel elke dag nog groenten en fruit. En hier en daar een aardappel. Wat nootjes. Stop. Dikzak. Ziet, uw armen kwabben. Het is belangrijk dat ge knap zijt, en dat ge uw bord nooit meer volledig leeg eet.

'Ik zie het al voor mij, later wordt gij zo'n depressieve obese schrijfster die zich vol rode wijn gooit'. Dat herinner ik mij dan.

Ik zie alleen nog maar mijn buik.
En ik herinner mij gesprekken over anderen 'Hebt ge het gezien, haar buik als ze zit? Amai.' *must remember, armen op uw buik leggen als ge bij die persoon zijt.

'Shit, hebt ge die gezien, waarom doet die in godsnaam nog een rokske aan? Als ik zo'n cellulitis had, ik zou alleen maar broeken dragen.'
Een mens mag niet eens zichzelf zijn.

Ik kan mij alleen nog maar afvragen wat ze over mij zeggen.
Het is niet alleen dat het mij onzeker maakt dat ze er vaak stralend uitzien, en ik zal ook niet de eerste zijn die dat ontkent. Ik geef het u graag toe.
Het zijn de oordelen over anderen, die ik al zo vaak gehoord heb, die er voor zorgen dat ik 's avonds liever onder mijn deken kruip, met een zeer dikke pyama aan.

Ik hoor te veel.

En dan wil ik heel veel kaas en ijs eten. En dat ge dan allemaal nog eens mijn gat moogt kussen. Maar wel pas als er 5 kilo af is, alstublieft.