Wat mij blij maakt:
- als Jan mij een kusje geeft
- als Jan mij twee kusjes geeft
- handschoenen voor 1 euro omdat er een groot gat zat in mijn oude
- een muts voor 1 euro omdat... ♥ mutsjes
- sleehakveterschoentjes omdat ze maar 20 euro waren, in de sacha (eeeeeeeeeeeeindelijk) (ik vertik het om meer dan 20 euro te betalen als het uit mijn eigen zak moet komen)

en ook dit:

Am I so dear? Do I run rare?

Dit lied kreeg ik ooit van een jongen met blauwe ogen. Het waren de eerste blauwe ogen die mijn treurende ziel zacht konden troosten. Ik heb er nooit in gekeken, nooit rechtstreeks. Ik was te verlegen en hoe dan ook zou ik dan hopeloos verloren raken, niet meer kunnen praten. Ik zou vallen en vallen en dan zou hij me al zeker niet meer kunnen oprapen.
Wij schreven mekaar. Wij kenden mekaar niet echt. Niet persoonlijk, we waren geen vrienden. Ik weet niet wat we waren, maar wij schreven mekaar, in een blauw schriftje. Er stond een rode lijn op.
Als ik mij eenzaam voelde schreef ik mijn verdriet op, mijn diepste zwarte gaten vuld ik met de woorden die mijn gevoel beschreven, of dan toch lichtjes benaderden, en dan viste ik ze een voor een op en schreef ze in dat schrift. En hij had met mij geen probleem. Hij vond mij lief. Ik vond hem nog liever. Ik weet niet wat het was met hem, en ik nooit meer iemand tegengekomen die hem benaderde. Hij vond mij een engel, ofzoiets.
Ik ben het schrift kwijt, daar ben ik lang treurig om geweest (nu nog steeds een beetje)
Na veel geschrijf besloten we dat het misschien wel leuk zou zijn om ook eens samen een namiddag door te brengen, fietsend door de velden, niet persé pratend denk ik. Toen was er niets dat ik liever wou, ik voelde mij vreemd, ik zat iedere pauze op een bankje, zijt voetstappen na te kijken en als een dom kalf te dromen over handje houden of zijn stem horen.
Maar in die tijd zou het absurd zijn geweest dat ik zoiets had durven vragen aan mijn vader, of ik een namiddag iets leuk zou mogen gaan doen. (Ik heb ook nooit geweten waarom ik dat niet durfde, ik sloeg gewoon alle voorstellen van iedereen af zonder maar zelfs de moeite te doen. Misschien wou ik gewoon het aantal verwijtende woorden in mijn richting niet de hoogte in jagen. Misschien vond ik dat ik dat niet verdiende.)
We hebben nooit afgesproken, nooit samen gefietst, nooit handjes gehouden en ook nooit een babbeltje geslaan. Maar ik luisterde, luisterde... Ik luisterde zo intens naar alle muziek die hij mij gaf, om me toch dichtbij te voelen. Ik heb in mijn leven veel muziek gekregen, maar hij sloeg telkenmale de nagel op de kop.
Ik luister nog steeds naar diezelfde muziek.

En soms mailde hij mij, en ik heb die mails altijd bijgehouden.
Nu zijn ze plots weg en ben ik weer droef. En nu luister ik weer naar dit lied.
Soms mis ik hem een beetje en heb ik spijt dat hem heb laten schieten. Wij zouden nooit iets geworden zijn, maar ik denk wel dat er een mooie vriendschap had kunnen zijn.

Ik vraag mij af hoe hij zich mij herinnert.

Ik weet nog dat hij over een meisje zei 'dat is zo'n lief meisje'. Toen heb ik met mijzelf een deal gesloten dat dat mijn doel in het leven zou zijn; beschreven kunnen worden als een lief meisje. Ik doe nog elke dag mij best.

En ik zie soms het meisje dat zijn allerbeste vriendin was,
en ik zie soms zijn lief.
Maar hem heb ik al jaren niet meer gezien.

Maar..
eigenlijk wou ik hem gewoon een beetje bedanken.

Dankje, je was heel lief voor mij.

Ik heb net mijn droomhuis gevonden op het internet
al voor de -tigste keer

Ik ga het nooit kunnen betalen
life is sad
ik ga nog wat verdersurfen op zoek naar een thuis

Ik heb hele donkere posts de laatste tijd. Mijn leven is een beetje een rollercoaster.
Maar 90% van de tijd ben ik heel erg gelukkig, eigenlijk.
Maar: Het zijn examens, en hiervoor was het blok en hiervoor was het de aanloop tot de blok, en dus ben ik erg vermoeid en melancholisch, en ik mis dit:
(als je ze beter wilt zien moet je wel klikken want blijkbaar maakt blogspot dit klein)