Schuld en schaamte gaan wel vaker hand in hand.
Zo ook nu.
Ik wil eigenlijk niet studeren, gewoon in mijn bed liggen en schone woorden lezen.
Of misschien wil ik wel vrienden maken. Ik heb geen vrienden. Niet meer, alleszinds. Ik ben ze allemaal verloren, samen met u. Dat stemt wel tot nadenken. Mischien waren dat niet mijn vrienden, enkel de uwe, misschien keken ze genadig mijn richting uit en aaiden ze mij over mijn sedert jaren gekleurd haar omdat ik bij u hoorde, en gij bij mij.
Maar toen waart gij weg en was er alleen mijn lief + 1. (Sorry, ge weet dat ik voor u door vuur zou gaan, maar ik zal uw naam noch uw geslacht hier vernoemen om pijnlijkheden te vermijden in de toekomst. Vandaar is uw naam nu +1)
Als mijn lief weg is, ben ik alleen. +1 zal met hem mee gaan, dat lijkt mij wel onvermijdelijk.
Ik schaam mij zeer over deze gang van zaken.
Doch, ik weet goed genoeg dat het mijn eigen schuld is, dus meer van dat gevoel hoeft ge mij niet aan te praten.
En nu zal ik proberen soelaas te vinden in cijfers en structuren, modellen, die de wereld kunnen vatten in redelijke precisie. Eigenlijk zou ik dat schoon moeten vinden, maar het doet mij niets. Gij hebt mij destijds ijskoningin gekroond, remember.
