writers block in een walm van muf brood

Ik heb tegen morgen wederom een reflectiepaper te schrijven. Deze keer gaat'ie over mijn groeiproces doorheen mijn practicum gesprekstechnieken.
Om heel eerlijk te zijn komt mijn 'werkboek' (komaan, zitten we nog in het lager onderwijs?) een beetje hippie over. Ge moet u ei zo na hullen in een wolk van wierook terwijl je vragen beantwoordt zoals 'wat leerde jíj uit de sessies'.

Innerlijk achterover leunen (mooi gevonden, Mevrouw) is nooit mijn sterkste kant geweest en ook in dit practicum heb ik daar erg mee liggen worstelen.
Maar eerlijk, echt eerlijk? Zoveel ben ik er niet door veranderd.
Ik zit met een 'echte' writers block, ik moet nog zo'n 3 à 4 pagina's schrijven en ik heb geen zin.

Daarenboven ruikt het hier om een of andere reden erg muf, en tegelijk naar brood. Of misschien ruikt mijn brood muf, maar dat zou vreemd zijn (gister gekocht, maar van brood uit een warenhuis weet ge het nooit natuurlijk). Oorzaak is onvindbaar.

Misschien nog een nagel of 4 van mijn hand pulken, dat zorgt vast voor een stormvloed aan woorden.

Adios.

De loop der dingen

ik ben onderweg
ik kijk als een held
reis naar een vreemde planeet
met jouw naam
bereken je baan
ik val door jouw dampkring
omlaag

traag
traag als een blad
traag stort ik neer
land ik heel zacht
op je buik in het gras
ik loop in de zon
ik reis naar je lippen
en klim in je mond

diep
diep daal ik af
de treden omlaag
vreemd en bekend zal het zijn

van je taal
versta ik geen woord
ik dwaal door je steden
vergeet waar ik hoor

ik woon in je koele paleis
ik slaap op je land
en langs je rivier word ik oud

en ik reis
ik zeil op je zee
ik loop op je klippen
en sterf op je strand

(en als je Erik de Jong nog niet kende, zou ik me haasten
alles in de wereld van spinvis is veilig en zacht en warm)