Besloten

Het is zo ver. Ik ben een beetje gelijk mijn moeder; dat ik veel geduld heb, totdat mij de dingen duidelijk worden. Wat ik daarna besluit hangt af van wat mij duidelijk werd.

Gister heb ik besloten dat ik mij nog enkel ga concentreren op mijn lief en mijn studies. Ik ga aan mijzelf denken, en aan hem. Om eerlijk te zijn is dat wat ik op dit moment het belangrijkst vind. Dat mag dan hard zijn, eigenlijk scheelt me dat weinig.

Ik drink mijn kop 'peach and passionfruit' thee op terwijl ik alle deadlines in mijn agenda neerpen en daar word ik zeer gelukkig van. Zo'n beetje het gevoel alsof ge na uren onwerkelijk zweven eindelijk de grond kunt raken en ge stilaan van teen tot hiel meer standvastigheid krijgt. Ik maak mijn eigen leven. Ik probeer het alleszinds, al zal dit alles hoe dan ook wel zijn sporen achter laten.

Maar voor mijn lief, die mij zelfs laat glimlachen door mijn tranen heen (want ik vind mijn eigen schone woorden niet meer en mijn liefde voor u is meer dan normaal):



Ik adem slechts wanneer jij ademt, ik droom alleen wanneer jij droomt. En is het licht uit in de kamer dan weet ik nog wat er zich afspeelt in je hoofd. Ik fluister slechts wanneer jij fluistert, ik zwijg alleen omdat jij raadt. En hoe dat komt dat weet ik zelf niet, omdat jij zonder woorden weet waar het om gaat.
Wij leggen zelden onze ziel bloot, maar zoals dat voetbaltechnisch heet dribbel je dwars door mijn defensie heen omdat jij zonder woorden toch van wanten weet.
Ik droom alleen als jij wil dromen, en als ik soms al eens iets mis dan denk jij nooit hoe zou dat komen omdat jij zonder woorden weet hoe laat het is

Melt my heart to stone

Vreemden zijn zo lief voor mij terwijl gij mij steeds verder weg duwt.
Ik ben de enige die ge nog hebt, dus ik vraag mij af waarom.

Ge slaat zelfs uw handpalmen om uw oren alsof we 4 zijn en in de speeltuin mekaar schupje hebben gepikt. Ge zingt nog net niet 'lalalala' terwijl ge het doet.

En tegelijkertijd hoor ik te werken voor school, maar mijn concentratie is al maanden ver zoek.

Gij huilt misschien de meeste tranen maar zij heeft de meest oneindige droefheid in haar ogen liggen die ik ooit in mijn leven heb gezien.

Sinds wanneer is verdriet te meten in liters.
Sinds wanneer is zelfvertrouwen te koop in de versheidsafdeling per 100 gram.
Sinds wanneer is uw frontale kwab beginnen te krimpen.
Sinds wanneer heb ik zoveel zelfbewustzijn dat elke ademtocht mij zeer doet.
Sinds wanneer wens ik oud te zijn en in rust te leven.
Sinds wanneer heeft de kat u iets misdaan opdat ge haar zo hoort te stampen, zo hard dat ge haar ribben bijna hoort kraken.
Sinds wanneer...

En godverdomme, ik heb al naar veel leed geluisterd, ik heb al veel pijn gezien, maar hoe dan ook maakt het allemaal niet uit. Ik ben slechst 21. Wat kan ik nu weten van pijn, van verdriet,van liefde natuurlijk, en daar is geen weerwoord tegen te vinden.

Gij hebt een probleem met uzelf.

Is it lonely?

is it lonely?

niks heeft nog zin, ge kunt alles over u heen laten gaan en uiteindelijk zijt ge gebroken omdat iedereen over u stapt als waart gij het zebrapad, de oversteekplaats van het leven dat niemand wilt naar het leven dat niemand kan krijgen, iedereen trappelt er op en bereikt nooit de kant en ondertussen valt ge in stukken uiteen
en als ge dan toch wel zou durven spreken bestaat de kans dat ge ook letterlijk gebroken wordt, of beschadigd


ik verbaas mij iedere dag over hoe er twee versies zijn van mijzelf, en als ik verzink in mijn eenzaamheid heb ik soms niet eens het gevoel dat ik er nog uit kan geraken

en niemand zal verantwoordelijkheid nemen tot er eens écht iets ergs gebeurd,
en met echt erg bedoel ik onomkeerbaar
want om iemand te citeren
'voor een 21jarige ben ik best al diep gegaan'


Gelukkig heeft een mens mogelijkheden en kan een mens keuzes maken (in tegenstelling tot wat gij lijkt te denken, voor u lijken de dingen onoverkomelijk)
ik snap niet hoe gij zo het schoonste van het menszijn kunt negeren voor uw eigen goed
het is u niet overkomen
gij hebt het ons aangedaan
het is tijd om uw verantwoordelijkheid te nemen

helaas vrees ik dat ge daar te laf voor zijt


het gaat mij veel moeite kosten om u dit allemaal te vergeven
niet om hoe ik mij voel
maar om wat ge mijn geliefden doet voelen


waar is Karma, so she can act like a total bitch