Achteruit kijken is makkelijk.

Wat ik leerde tijdens gesprekstechnieken:

- wij zijn beide geen grote beslissingnemers. Maar omdat gij nog minder graag keuzes neemt als mij, dwingt ge mij om dominant te zijn. Dat komt niet overeen met hoe ik mijzelf zie, en dat wringt. Ge haalt het slechte in mij naar boven en ik houd daar niet van. Ik wil dat mensen mij zien zoals ik ben, en niet hoe gij mij soms doet lijken. Als ge een rat naast een puppy zet, zal die rat nog lelijker en viezer lijken. Context.

- 'Amai, gij ziet die gast echt graag he. En ge zou er alles voor doen om hem bij u te houden'

- Ik tast voortdurend in het duister bij u. Wat mijn angst om u te verliezen groter maakt, omdat ik nooit weet of ik juist of fout zit. Ik krijg nooit respons of feedback en moet er mijn eigen versies van maken. Het zou mij deugd doen om af en toe wat terug te krijgen, te weten wat er in uw hoofd zit en waarom. Ook als ge het zelf niet zo goed weet. Ijdele hoop. Ik heb niet meer het gevoel dat we mekaar begrijpen en dat onze levens mekaar raken. Ik heb het gevoel dat we van mekaar aan't loskomen zijn, uit mekaar aan't groeien. En ik wil daar iets aan doen maar omdat gij nooit iets zegt is dat onmogelijk.


Bah.
Alsof ik de dag van onze breuk nu zelfs al letterlijk kan zién in de verte.



Nu zou ik gewoon heel graag niet alleen zijn.

En toch gaat alles als vanzelf tussen ons.
Alles is altijd makkelijk, want wij passen op elk vlak als puzzelstukjes in mekaar. Letterlijk en figuurlijk.

Misschien is dat net het beangstigende, het besef hoe goed wij samen passen en dat zoiets een zeldzaamheid is.
Ik denk dat ik een van die uitzonderingen ben die al weet wat ze echt heeft, voor het weg is. Joepie.

Liefde is moeilijk.
Maar wat er zo fucked up aan is, is dat ge in het begin alles makkelijk vindt, omdat uw lijf vol hormonen zit. En ge kent mekaar nog niet zo goed, ge moet nog alles ontdekken. Logisch dat alles dan leuk is.
Maar wat als dat voorbij is? Niemand vertelt u wat er dan gebeurt. Niemand laat zien wat er dan gebeurt. Ge moet het zelf maar uitzoeken eigenlijk, ge kunt niet eens leren van iemand anders. En de dingen die ge wel ziet bij een ander is niet wat ge zelf wilt. Ik wil er niet mee stoppen van zodra al het makkelijke en mooie voorbij is. Ik zie u graag.
Ik zie u echt heel graag.
Het zou handig zijn als ik in het echte leven een voorbeeld kon nemen aan iemand, maar helaas is zowat iedereen uit mijn omgeving gescheiden. En diegenen die nog niet gescheiden zijn, staan op het punt. Ik kan er echt triest van worden.

Oh. Adèle luisteren tijdens het studeren is dus een slecht idee. Nooit doen.

Maar wat als gij wel snel iemand nieuw wilt, omdat ge u begint te vervelen bij mij? De dag dat ik niet meer genoeg zal zijn komt echt razendsnel dichterbij en ik word er bang van. Uw getwijfel met momenten maakt het niet makkelijker. Ik wou dat gij nu op dit moment iemand anders waart. Als het dan zou eindigen, zou ik u nog moeten tegenkomen en zouden we alles nog mogen meemaken samen. Soms wou ik echt dat we mekaar wat later waren tegengekomen. In mijn hoofd voelt het alsof het dan wel heel lang zou kunnen duren.

Eigenlijk vind ik het heel moeilijk om te geloven dat wij nog heel erg lang zullen samen zijn. Want waarom wij wel, als niemand anders? Bijna drie en een half jaar.


Maar ik zwijg er over, want ge zijt het waarschijnlijk al beu gehoord.

" I know you haven't made your mind up yet, but I would never do you wrong. I've known it from the moment that we met, no doubt in my mind where you belong. The storms are raging on the rolling sea and on the highway of regret. Though winds of change are throwing wild and free, you ain't seen nothing like me yet. I could make you happy, make your dreams come true. Nothing that I wouldn't do. Go to the ends of the Earth for you to make you feel my love. "