Ik snap het niet en ik ben zo verward...
Ik wil heel graag, zo graag, gewoon een beetje tegen u komen liggen, en dat uw hand door mijn haren dan zou betekenen dat alles terug goed komt tussen ons. Maar ge doet tegen mij alsof alles hetzelfde is, terwijl de olifant in de kamer steeds op mijn rug komt staan om me te zeggen dat alles gaat veranderen vanaf nu.
En er is niemand iets te verwijten, want er is nergens een keerpunt geweest, of we weten tenminste zelf niet waar, of wanneer.
Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat als uw keuze gemaakt wordt, ik daarbij nog in uw leven mag blijven. En dat gij nog in het mijne wilt blijven.
Ik zou graag al mijn principes voor u overbooid hebben gegooid, omdat gij alles anders maakt voor mij.
Gij zijt mijn buscopan en mijn motilium, en ik ben zo onrustig vanbinnen.
Ik mis u nu al een beetje en ge zit amper een meter van mij vandaag. Ik kan die spanning niet verdragen en ik kan niet zeggen wat ik wil, want er zit volk bij.
Uit alles wat ge zegt zou ik kunnen afleiden dat ge ons niet zou weggooien, maar uw ogen zijn nog nooit zo diep geweest als nu, een beetje bodemloos zelfs en ik zie het einde niet meer.
Ik hou heel veel van u en het is een beetje beangstigend om te weten dat ik, moest het zijn, altijd iedereen met u zal vergelijken.
Voor mij, is er geen beter als gij.
