Te pletter verpletteren. Onverzonden smsen; Deel 1.

1.
Intense onversnedenheid en een krijtborden stem. Ik wou dat ik net als u mijn lippen kon toepersen, zodat niemand mij kan vatten en bezien. En dat er net als bij u, donderwolken in mijn stem lagen, ganser stormen achter mijn ogen. Parelwit vanbuiten, sneeuw, ravenzwart vanbinnen, roet.


2.
Als ge zou sterven, zou ik om u huilen. Maar is dat dan houden van..vraag ik mij af. Ik walg van u, dingen die anderen doen lijken, als ze door u onder handen zijn genomen, twee maal erger. Of drie. Is dat dan houden van?


3.
Kwilstilzijnonzichtbaaronvoelbaarharmless
zwevenbovendeoppervlakteopdatikniksbreekbarst
datlijktmerustigdankusikdeleegte
zachtenonwetendmetuwgeurinmijnharen.


4.
Kunt ge niet even mijn hart wegnemen en het zalven, dat ik even niets moet voelen? Dat de tranen even stoppen met rollen en ik mij eindelijk vrij voel. Eindelijk. Ik wil bij u zijn en doen alsof ik de sterren pluk.

"Heel veel winter en een wachtlokaal."

Gij, met uw poppengezicht, ogen vol honing. En uw goed hart, dat ge vanbuiten op uw truitje draagt. Kijk eens hier. Maar ik ben verborgen. Roept ge. Kijk, ge kunt alles zien, maar zeg eens, ge weet eigenlijk toch niet waar het om draait bij mij. Zeg het mij. De muren die ge rondom u optrekt, zijn slechts kartonnen borden, ter decoratie dienend voor uw dagelijkse schouwspel waarmee ge iedereen om uw vinger windt.
Maar ge hoeft mij niet langer te dulden als uw mislukte Jan Klaassen, ik laat het doek vallen.