En dan zegt ze dat ik rust mag zijn

Ge zijt bloot en weerloos.
Ge zijt gemaakt van dun papier.
Eén windvlaag en ge vliegt omver.
Het is niet dat de anderen u niet willen helpen,
het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier.
Eén scheurtje en ze scheuren.
En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan.

(c) Wim Helsen
En die groeven in mijn handen, 't is van u altijd te zalven, van u altijd te verzekeren 'ge zijt lief' 'ik ga niet weg'. Uw handen zijn bleek, en leeg.

05 juni, 2009

Uw ogen verven opdat ze geen spiegels meer zijn, en uw lippen stiften opdat ge dan niets hoeft te zeggen (want dat zou teveel van het goede zijn).
Kunt ge u verlaten voelen, als iedereen die ge nodig zegt te hebben, bij u is?
Maar ik heb ze niet nodig, zij mij niet. We zijn gewoon, toevallig, bij mekaar beland.
Kunt ge u dan evenzeer verlaten voelen, als ze niet weggaan, maar vervagen tot ze verdwijnen?

Ik voel me verlaten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten