... omdat het nu eenmaal examens zijn, en er niets zo goed helpt om stoom af te helpen als in het openbaar enorm hard klagen over hoe saai en moeilijk en oneerlijk alles is. (Ookal is het in werkelijkheid eigenlijk allemaal erg interessant, valt die moeilijkheid goed mee en heb je er zelf voor gezorgd dat je in tijdsnood zit).
En als je het doet met een grote Bounty Latte in de hand doet dat nog meer deugd.
Zodus:
"Joepie, ik zit al op de helft!!"
Ik zit nu op de 11e dag van mijn examenperiode, en ik heb nog maar drie examens gehad. Doch, mijn lippen zijn helemaal opengebeten, en op de plaatsen waar er wel nog ongeschonden vel hangt, is er een koortsblaar aanwezig. Van het vel naast mijn nagels is er ook niet veel meer over, is het mogelijk dat er meer velletjes loskomen door stress? Of ben ik gewoon grondiger op zoek aan het gaan, dat kan.(Mijn nagels kan ik, vreemd genoeg, wel met rust laten)
En dan had ik ook nog eens rode vlekken in mijn gezicht omdat mijn dagcreme op was en ik veel, maar dan ook echt véél, te lui was om naar de apotheker te hossen en nieuwe te kopen. (Mijn lief is op den duur uit miserie in mijn plaats gegaan, jippie)
Dan zou ik eigenlijk ook nog naar de kapper moeten gaan omdat ik 'dra naar Parijs ga en mijn haar moet kleuren, en mijn puntjes echt nog nooit zo broos geweest zijn (maar mijn haar ook nog nooit zo lang, ik wil niet knippennnnn).
Gelukkig kan ik af en toe fijne herinneringen ophalen.
Met Lennart.
Jullie kennen Lennart niet.
Hoe dan ook, samen kwelen wij op dit moment dit lied mee:
Dat is het eerste lied dat wij ooit met mekaar 'deelden', ik denk de dag nadat we mekaar hadden leren kennen, een schone zomer in het jaar, ik weet niet meer wanneer, lang geleden, toen ik nog 15 was. Of 16. Het was augustus in ieder geval en eigenlijk was ik enkel 'wingman' voor een meisje dat ik eigenlijk alleen maar die avond heb gekend. Nu zijn we vreemden (maar we hebben mekaar wel op facebook). Zij zag een knappe jongen in de verte tegen de muur staan en het was een beetje donker, en ze waren met 5 (denk ik). Hij had een bles, maar een die aanvaardbaar was. En ho, ik ben zo assertief geweest (wat ik nu niet meer ben, hélas), en heb haar meegesleurd zodat zij met hem kon praten en ondertussen sloeg ik dan maar een praatje met de rest van zijn makkers zodat zij hen niet zouden storen.
Jup, ik was een jonge Moeder Theresa.
Nu ga ik verder op mijn lippen bijten en mij verdiepen in dyslexie, intelligentie en zelconcept. Want om mijn goede examenspreiding goed te maken heb ik van donderdag tot en met maandag 3 grote examens.
Ik laat wel weten hoeveel vlees er nog over is aan mijn lijf, na maandag.
Liefs!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten