Ge glipt door mijn handen en ik krijg u niet uitgelegd hoe glad uw huid en mijn handen zijn.
En het feit dat het mij meer lijkt te doen als u, doet mij denken dat ik u liever zie als gij mij.
Gij zwijgt en zwijgt
en als ik u iets vraag zwijgt ge harder

Vroeger voelde ik mij overal veilig
op den duur waart gij mijn enige veilige plekje op de wereld, als ik bij u kwam werd ik rustig vanbinnen
ik heb u nooit kunnen uitleggen hoe belangrijk dat was voor mij
mijn hele wereld davert en ondertussen kan ik zelfs bij u niet meer mijzelf zijn en thuiskomen

ik heb niets dan leegte onder mijn voeten en ik bang dat ik binnenkort alles ben verloren

ongecontroleerd vallen

ik zit 1 meter achter u te huilen en dat omschrijft misschien alles nog het best
gij in uw wereld, ik in de mijne

"dat ge niet kunt leven met twee harten in uw huis daar zijt ge nu wel uit"

(op die deunen wil ik niet meezingen over een paar maand
alstublieft hoor mij want wij raken mekaar kwijt
waarom hebt gij daar geen schrik voor?)