Wat ik leerde tijdens gesprekstechnieken:
- wij zijn beide geen grote beslissingnemers. Maar omdat gij nog minder graag keuzes neemt als mij, dwingt ge mij om dominant te zijn. Dat komt niet overeen met hoe ik mijzelf zie, en dat wringt. Ge haalt het slechte in mij naar boven en ik houd daar niet van. Ik wil dat mensen mij zien zoals ik ben, en niet hoe gij mij soms doet lijken. Als ge een rat naast een puppy zet, zal die rat nog lelijker en viezer lijken. Context.
- 'Amai, gij ziet die gast echt graag he. En ge zou er alles voor doen om hem bij u te houden'
- Ik tast voortdurend in het duister bij u. Wat mijn angst om u te verliezen groter maakt, omdat ik nooit weet of ik juist of fout zit. Ik krijg nooit respons of feedback en moet er mijn eigen versies van maken. Het zou mij deugd doen om af en toe wat terug te krijgen, te weten wat er in uw hoofd zit en waarom. Ook als ge het zelf niet zo goed weet. Ijdele hoop. Ik heb niet meer het gevoel dat we mekaar begrijpen en dat onze levens mekaar raken. Ik heb het gevoel dat we van mekaar aan't loskomen zijn, uit mekaar aan't groeien. En ik wil daar iets aan doen maar omdat gij nooit iets zegt is dat onmogelijk.
Bah.
Alsof ik de dag van onze breuk nu zelfs al letterlijk kan zién in de verte.
Nu zou ik gewoon heel graag niet alleen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten