En dan zegt ze dat ik rust mag zijn

Ge zijt bloot en weerloos.
Ge zijt gemaakt van dun papier.
Eén windvlaag en ge vliegt omver.
Het is niet dat de anderen u niet willen helpen,
het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier.
Eén scheurtje en ze scheuren.
En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan.

(c) Wim Helsen
En die groeven in mijn handen, 't is van u altijd te zalven, van u altijd te verzekeren 'ge zijt lief' 'ik ga niet weg'. Uw handen zijn bleek, en leeg.

19 mei, 2011

writers block in een walm van muf brood

Ik heb tegen morgen wederom een reflectiepaper te schrijven. Deze keer gaat'ie over mijn groeiproces doorheen mijn practicum gesprekstechnieken.
Om heel eerlijk te zijn komt mijn 'werkboek' (komaan, zitten we nog in het lager onderwijs?) een beetje hippie over. Ge moet u ei zo na hullen in een wolk van wierook terwijl je vragen beantwoordt zoals 'wat leerde jíj uit de sessies'.

Innerlijk achterover leunen (mooi gevonden, Mevrouw) is nooit mijn sterkste kant geweest en ook in dit practicum heb ik daar erg mee liggen worstelen.
Maar eerlijk, echt eerlijk? Zoveel ben ik er niet door veranderd.
Ik zit met een 'echte' writers block, ik moet nog zo'n 3 à 4 pagina's schrijven en ik heb geen zin.

Daarenboven ruikt het hier om een of andere reden erg muf, en tegelijk naar brood. Of misschien ruikt mijn brood muf, maar dat zou vreemd zijn (gister gekocht, maar van brood uit een warenhuis weet ge het nooit natuurlijk). Oorzaak is onvindbaar.

Misschien nog een nagel of 4 van mijn hand pulken, dat zorgt vast voor een stormvloed aan woorden.

Adios.

1 opmerking: