Het is weer zo ver. Ik ben weer warm vanbinnen, het kriebelt, ik zit letterlijk op het puntje van mijn bureaustoel. Een beetje zoals verliefd zijn, maar zachter en liever. Alles is zacht, en mooi, en ik ben open en wil iedereen een kusje geven. Gewoon, zomaar.
En enkel woorden kennen, dat vind ik misschien nog het heerlijkst van al.



Ik moet een lijstje bij houden van iedereen die mij week maakt vanbinnen, misschien dat ik dan ooit de woorden vind om uit te drukken wat ik nu bedoel, als een soort gemiddelde genomen van al mijn vlinders.