Er zijn momenten in de maand dat ik echt wou dat ik een man was. Een vent. Met keiveel testosteron, of dan toch tenminste een stabiel hormonenniveau.
Al het bloed, het slijm, het onsmakelijke ongemak dat er bij komt kijken kan mij eigenlijk zelfs weinig schelen. Rugpijn, hoofdpijn, goesting in alles, in niks, bleiten, schaterlachen, whatever, ik doorsta het elke maand zonder enig geklaag.

Maar de onzekerheid en de paranoia die maandelijks om de hoek komt kijken, die mag van mij wegblijven.
Kijk, ge hebt dan een geweldig lief, en dat al voor een paar jaar, maar om een of andere reden verstoren hormonen uw rationele gedachtegang. Plots ziet ge overal signalen dat uw lief het binnekort gaat uitmaken, hebt ge ergens tussen de regels gehoord dat hij u niet graag ziet, gaat ge zelfs uw beste vriendin lastig vallen met vragen over wat de voorbije gespreksonderwerpen waren tussen uw lief en haar.

Ge klaagt wat hier en daar over hoe eenzaam het is tegenwoordig zonder hem, en hoe ge u verwaarloosd voelt. Het is allemaal waar, maar in die ene week per maand is het allemaal ook nog eens pijnlijk.

Vandaag heb ik een beetje staan wenen tegen mijn lief. Hij lag op bed, alsof hij ergens op een bank in Hawaï lag, ik stond met mijn gezicht naar het venster gedrukt, een beetje plat en 't was nog eens aan het regenen buiten ook.

Mijn lief heeft mij geknuffeld en mij van vanalles verzekerd, en toch is die ene stem nog altijd een beetje aan't doorknagen in mijn hoofd.

Ik zeg het u, ik zou deze week graag een man zijn geweest.

Al was het maar voor mijn lief, die dit altijd geduldig samen met mij moet doorstaan.