Mijn lief is jaloers. Hij zegt dat niet in die woorden.
Eigenlijk laat hij me dat ook niet zien.
Jaloers zijn is soms een beetje taboe bij ons. Ge weet wel, we zijn beide een beetje te relaxed daarvoor. En wij kunnen alletwee wel een vriend of drie, vier (hell, pak maar tien) van het andere geslacht waarderen.
Nu heb ik een vriend. Het is eigenlijk schandalig waar wij allemaal over spreken. Zou ik die dingen met andere mensen bespreken, ik zou mij een gat in de grond schamen. Maar ok, met hem gaat dat dus allemaal wel. Komt omdat hij mijn 'gurlfriend' is (ge moet dat uitspreken alsof ik een zwaarlijvige negering ben die eventjes fierce met haar arm heeft gezwaaid, ge weet wel wat ik bedoel).
Ik heb nog een andere vriendin, maar helaas is die de beste vriendin van mijn lief. No way dat het voor mij mogelijk is om met haar kleine details van onze relatie te bespreken. En mijn andere beste vriend, nu, welja. We houden het gewoon op samen rondjapen (maar als ik ooit diep in de problemen zit of maandenlang eenzaam op mijn kamer heb zitten wezen, weet ik dat ik er wel langs mag voor een blauwe Chimay of vijf).
Ik, het vervelend vrouwmens dat ik ben, heb nood aan een gesprek. Aan stoom aflaten. Om soms eens dik te klagen over mijn lief zonder dat alle respect voor mijn lief bij die persoon als sneeuw voor de zon verdwijnt.
Dus dan heb ik die jongeheer daar. (Ik kan er niks aan doen dat ik alleen jongens kan bevrienden, een sociaal mankement)

Helaas is mijn lief jaloers.

Dus soms wou ik gewoon dat mijn vriend een meisje was, zodat we ongegeneerd slumberparty's zouden kunnen houden, met kussengevecht enal.
Zodat mijn lief iets heeft om over te fantaseren, in plaats van te panikeren.