Stappen tot zelfdestructie.

Brieven schrijven aan iedereen die ge met opzet verloren hebt. Vijf minuten in het gras zitten en omwille van uw barslechte bloedsomloop vervolgens de hele weg terug naar huis op naalden lopen. Bladeren zien vallen van de bomen. Willen aankloppen bij de taiwanees iets verder op de gang, gewoon, omdat hij degene is die op dat moment het dichtste bij u is, in de letterlijke zin van het woord. Eens niets figuurlijk willen. Brieven schrijven aan iedereen die ge nog niet kent maar evenzeer zult verliezen. Brieven schrijven aan wie ge niet wilt kwijtraken, het trieste lot toch al kennende, maar stilletjes toch een beetje negeren. Uw haar terug kleuren in de kleur die het toen had, om misschien een manier te hebben gevonden om te reizen in de tijd. Gemaakte fouten weer opnieuw maken, omdat ge te stom zijt om ooit iets bij te leren. U hechten aan niemand, en als ge iemand vindt, treuren om het verlies. Een fles lambrusco drinken en de hele nacht filmpjes op het internet kijken, tot de ochtend aanbreekt en ge beseft dat ge zo makkelijk uw leven zou kunnen vergooien. U hechten aan iemand die niet eens speciaal is, gewoon omdat ge eindelijk eens iemand vond waarmee een praatje slaan vanzelf ging. Uzelf dwingen die persoon los te laten en zo al het contact verbreken, omdat ge die indringende pijn van het uiteengroeien en daarmee verliezen nooit meer wilt voelen. Terug denken aan de eerste keer dat ge een vriend verloor. Terug denken aan hoe die vriend dat niet aanschouwde als verlies. Gij waart beide een beetje mijn achillespees en momenteel is mijn vermogen om vriendschap te sluiten zowat even miserabel als 's werelds poging om Pakistan te helpen. Uzelf een goed glas vol gieten en besluiten dat ge dit nergens gaat neerpennen.