Urenlang testjes maken op facebook, testjes tussen aanhalingstekens, over in welk land ik thuis hoor, in welke stad, in welk werelddeel. Om mijzelf te vertellen dat mijn thuis niet hier is, maar ergens anders, ergens ver weg waar het mogelijk is te ontsnappen aan uw verleden en opnieuw te beginnen. Plaatsen waar ge nog niemand kent en dus ook nog niemand hebt gekwetst, plaatsen waar niemand u al heeft gekwetst. Kunnen zijn wie ge wilt zijn, en niet het meisje dat ooit in 3A zat, het meisje dat sindsdien altijd in de Aklas zat, en dat achtervolgd werd door haar verleden.
Ik heb gemerkt dat ik heel makkelijk kan vergeten. 80 kilometer verder, en mijn leven is al anders. Ik wil testen wat er gebeurt als er nog 2 nullen extra achter dat getal zijn, hoe mijn leven dan is.
Misschien dat jullie dan dichter bij mekaar groeien, opnieuw. Misschien dat jullie nooit uit mekaar waren gegroeid, als ik er niet was geweest. Misschien zou alles beter worden, als ik nu heel ziek was. Of misschien als ik zometeen zou worden overreden. Misschien als ik zwanger raakte, dat jullie dat weer iets gemeenschappelijks vinden.
Misschien dat als dit opgelost raakt, dat dit nooit meer gebeurt.
Misschien is voor mij geen optie. Beloftes worden zo al te rap gebroken. Een valse spijtbetuiging. Of een spijtbetuiging over iets dat geen spijt behoeft. Wat zijt ge daar mee als de toekomst dezelfde wegen biedt?
Ik heb twee levens, en ik ben twee personen.