Ik wil rusten.
Waarom voel ik mij schuldig als ik het aangenaam vind om met sommige mensen te praten. Over niks en over alles.
Ik kan wel huilen.
Ik stuurde een een bericht, een SMS als ge graag afkortingen gebruikt.
Ge antwoordt mij niet.
Ge bedoelt dat niet zo. (Ik weet dat.)
Toch.
Ik kan ieder moment huilen.
Ik wil gewoon dat iemand mij vasthoudt.
Gij.
Of iemand die op u lijkt.
Zolang het maar stevig is, en oprecht.
En zolang ik daarna maar minder gekwetst ben door wie en wat en hoe en waarom.