Het is zo ver. Ik ben een beetje gelijk mijn moeder; dat ik veel geduld heb, totdat mij de dingen duidelijk worden. Wat ik daarna besluit hangt af van wat mij duidelijk werd.
Gister heb ik besloten dat ik mij nog enkel ga concentreren op mijn lief en mijn studies. Ik ga aan mijzelf denken, en aan hem. Om eerlijk te zijn is dat wat ik op dit moment het belangrijkst vind. Dat mag dan hard zijn, eigenlijk scheelt me dat weinig.
Ik drink mijn kop 'peach and passionfruit' thee op terwijl ik alle deadlines in mijn agenda neerpen en daar word ik zeer gelukkig van. Zo'n beetje het gevoel alsof ge na uren onwerkelijk zweven eindelijk de grond kunt raken en ge stilaan van teen tot hiel meer standvastigheid krijgt. Ik maak mijn eigen leven. Ik probeer het alleszinds, al zal dit alles hoe dan ook wel zijn sporen achter laten.
Maar voor mijn lief, die mij zelfs laat glimlachen door mijn tranen heen (want ik vind mijn eigen schone woorden niet meer en mijn liefde voor u is meer dan normaal):
Ik adem slechts wanneer jij ademt, ik droom alleen wanneer jij droomt. En is het licht uit in de kamer dan weet ik nog wat er zich afspeelt in je hoofd. Ik fluister slechts wanneer jij fluistert, ik zwijg alleen omdat jij raadt. En hoe dat komt dat weet ik zelf niet, omdat jij zonder woorden weet waar het om gaat.
Wij leggen zelden onze ziel bloot, maar zoals dat voetbaltechnisch heet dribbel je dwars door mijn defensie heen omdat jij zonder woorden toch van wanten weet.
Ik droom alleen als jij wil dromen, en als ik soms al eens iets mis dan denk jij nooit hoe zou dat komen omdat jij zonder woorden weet hoe laat het is
Mooi geschreven :)
BeantwoordenVerwijderenVeel succes en geluk met alles.
x Sabrina