niks heeft nog zin, ge kunt alles over u heen laten gaan en uiteindelijk zijt ge gebroken omdat iedereen over u stapt als waart gij het zebrapad, de oversteekplaats van het leven dat niemand wilt naar het leven dat niemand kan krijgen, iedereen trappelt er op en bereikt nooit de kant en ondertussen valt ge in stukken uiteen
en als ge dan toch wel zou durven spreken bestaat de kans dat ge ook letterlijk gebroken wordt, of beschadigd


ik verbaas mij iedere dag over hoe er twee versies zijn van mijzelf, en als ik verzink in mijn eenzaamheid heb ik soms niet eens het gevoel dat ik er nog uit kan geraken

en niemand zal verantwoordelijkheid nemen tot er eens écht iets ergs gebeurd,
en met echt erg bedoel ik onomkeerbaar
want om iemand te citeren
'voor een 21jarige ben ik best al diep gegaan'


Gelukkig heeft een mens mogelijkheden en kan een mens keuzes maken (in tegenstelling tot wat gij lijkt te denken, voor u lijken de dingen onoverkomelijk)
ik snap niet hoe gij zo het schoonste van het menszijn kunt negeren voor uw eigen goed
het is u niet overkomen
gij hebt het ons aangedaan
het is tijd om uw verantwoordelijkheid te nemen

helaas vrees ik dat ge daar te laf voor zijt


het gaat mij veel moeite kosten om u dit allemaal te vergeven
niet om hoe ik mij voel
maar om wat ge mijn geliefden doet voelen


waar is Karma, so she can act like a total bitch