Carnival Town

Did the clown make you smile? He was only your fool for a while. Now he's gone back home and left you wandering there...

Wist je al

vorig weekend

nam mijn vader mij vast en zei
'ik vergeef u, van toen'.

Niemand weet dit.
Ik.
En hij;

ik ga kapot.

Ik ben vast de enige die op dit moment kan genieten van alle sneeuw en koude en studeren. Ik voel me heel gelukkig maar net als een paar anderen (helaas slechts een paar) kan ik met dit weer niet stoppen met denken aan iedereen die dakloos is, en die gewoon vergeten worden, bijna.
Vanaf het moment dat ik mijn eigen stekje heb, neem ik in de winter daklozen mee naar huis, denk ik, voor een warm bad, een kom soep en een zacht bed.
Maar voorlopig geef ik ze nog euro's, in de hoop dat die goed gespendeerd worden.

Nutteloos werk.

Een powerpointpresentatie van een onderzoeksvoorstel doen is eigenlijk echt dikke BLAAH. Waar is de goede oude tijd dat ge het nog mocht uitprinten en met een paperclip op iemand zijn bureau mocht smijten. Of de goede, iets minder oude tijd dat ge een presentatie mocht doen zonder die powerpoint, zodat ze tenminste naar u luisterden omdat het niet al voorgeschreven staat.Nu moet ge het allemaal ludiek en dynamisch maken, en ge moogt zeker niet vergeten om enthousiast uw intonaties aan te passen aan de aandacht van uw luisteraars (die bij mjin weten altijd nihil is geweest, onrespectvolle groepsgenoten).
Ik haat powerpoints. Ik haat als een mongol voor een klas staan.

En los daarvan is het geheel nutteloos, want het belangrijkste deden we al (een onderzoeksvoorstel maken, aha!) en een powerpointpresentaties hebben we nog maar -tich keer gedaan hoor.

Frustratie; dit zou unief moeten zijn.

Schaduwkinderen

Kleine fijne poriën met zacht doorschijnend donshaar
vervangen door etterende aderen, vastgeklit, opengesneden, aan mekaar genaaid en weer toegegroeid.
Eerst enkel tentoongespreid, misschien als ge de bloedstromen van buitenaf ook kon zien dat alles dan draaglijker werd.
Er wordt aan getrokken, in gebeten, maar nooit echt naar gekeken, ze breken in twee, levenssappen gutsen er uit maar worden tenauwernood toch nog opgevangen in een ijzeren emmer; bloed geven doet leven.
En ge sterft van binnen, een beetje, maar niet maximaal en niet uitzonderlijk bijzonder.










Het spijt me dat ik u van mij wegduw.






Wij zijn stilaan aan het verdwijnen
en het is allemaal mijn schuld.

Ik wil er graag heen.
Wie wilt er mee?

Ik wil rusten.
Waarom voel ik mij schuldig als ik het aangenaam vind om met sommige mensen te praten. Over niks en over alles.
Ik kan wel huilen.
Ik stuurde een een bericht, een SMS als ge graag afkortingen gebruikt.
Ge antwoordt mij niet.
Ge bedoelt dat niet zo. (Ik weet dat.)
Toch.
Ik kan ieder moment huilen.
Ik wil gewoon dat iemand mij vasthoudt.
Gij.
Of iemand die op u lijkt.
Zolang het maar stevig is, en oprecht.
En zolang ik daarna maar minder gekwetst ben door wie en wat en hoe en waarom.

Eenzaam

Zelfs tegen u kan ik niets meer zeggen.
Gedachen stormen mijn hoofd binnen maar ze verdwijnen niet meer in de woorden die ik u vertel. Ze vallen in de put die Herinneringen heet, de put die mij 's nachts wakker houdt.
Ik dacht naar haar te gaan met wat ik ieder weekend doorstond. Niet doorstond, ik dacht naar haar te gaan met verhalen over mijn leven.
Daar was geen tijd voor. Geen zin, geen behoefte. Onbelangrijk en vooral bijkomstig.
Ik verwachtte dat ge me zou opvangen, gelijk we dat eens zagen in de serie die wij samen zagen. Ge gaat op een tafel staan en iedereen die ge graag ziet staat er rond. Ik viel vlak achterover, recht op de linoleum die uw gezicht weerkaatste.
Wanneer zal iemand mij eens redden?

In het holst van de nacht, als niemand mij ziet, ben ik heel eenzaam.
En de tranen volgen met een paar snikken, maar nooit zult ge het gejank horen.
Als ge twee meter van mij af zit, wetend hoe ik aan de gaten in mijn bestaan kom, dan nog merkt ge niet hoe mijn gezicht plots vochtig wordt van wat mij kwelt.

Wie zal mij redden, eens,
ooit,
het proberen op zijn minst,
en vooral,
wanneer?

Must.
Keep.
Self.
Busy.

Can't.
Think.
Straight.

Urenlang testjes maken op facebook, testjes tussen aanhalingstekens, over in welk land ik thuis hoor, in welke stad, in welk werelddeel. Om mijzelf te vertellen dat mijn thuis niet hier is, maar ergens anders, ergens ver weg waar het mogelijk is te ontsnappen aan uw verleden en opnieuw te beginnen. Plaatsen waar ge nog niemand kent en dus ook nog niemand hebt gekwetst, plaatsen waar niemand u al heeft gekwetst. Kunnen zijn wie ge wilt zijn, en niet het meisje dat ooit in 3A zat, het meisje dat sindsdien altijd in de Aklas zat, en dat achtervolgd werd door haar verleden.
Ik heb gemerkt dat ik heel makkelijk kan vergeten. 80 kilometer verder, en mijn leven is al anders. Ik wil testen wat er gebeurt als er nog 2 nullen extra achter dat getal zijn, hoe mijn leven dan is.
Misschien dat jullie dan dichter bij mekaar groeien, opnieuw. Misschien dat jullie nooit uit mekaar waren gegroeid, als ik er niet was geweest. Misschien zou alles beter worden, als ik nu heel ziek was. Of misschien als ik zometeen zou worden overreden. Misschien als ik zwanger raakte, dat jullie dat weer iets gemeenschappelijks vinden.
Misschien dat als dit opgelost raakt, dat dit nooit meer gebeurt.
Misschien is voor mij geen optie. Beloftes worden zo al te rap gebroken. Een valse spijtbetuiging. Of een spijtbetuiging over iets dat geen spijt behoeft. Wat zijt ge daar mee als de toekomst dezelfde wegen biedt?
Ik heb twee levens, en ik ben twee personen.

Stappen tot zelfdestructie.

Brieven schrijven aan iedereen die ge met opzet verloren hebt. Vijf minuten in het gras zitten en omwille van uw barslechte bloedsomloop vervolgens de hele weg terug naar huis op naalden lopen. Bladeren zien vallen van de bomen. Willen aankloppen bij de taiwanees iets verder op de gang, gewoon, omdat hij degene is die op dat moment het dichtste bij u is, in de letterlijke zin van het woord. Eens niets figuurlijk willen. Brieven schrijven aan iedereen die ge nog niet kent maar evenzeer zult verliezen. Brieven schrijven aan wie ge niet wilt kwijtraken, het trieste lot toch al kennende, maar stilletjes toch een beetje negeren. Uw haar terug kleuren in de kleur die het toen had, om misschien een manier te hebben gevonden om te reizen in de tijd. Gemaakte fouten weer opnieuw maken, omdat ge te stom zijt om ooit iets bij te leren. U hechten aan niemand, en als ge iemand vindt, treuren om het verlies. Een fles lambrusco drinken en de hele nacht filmpjes op het internet kijken, tot de ochtend aanbreekt en ge beseft dat ge zo makkelijk uw leven zou kunnen vergooien. U hechten aan iemand die niet eens speciaal is, gewoon omdat ge eindelijk eens iemand vond waarmee een praatje slaan vanzelf ging. Uzelf dwingen die persoon los te laten en zo al het contact verbreken, omdat ge die indringende pijn van het uiteengroeien en daarmee verliezen nooit meer wilt voelen. Terug denken aan de eerste keer dat ge een vriend verloor. Terug denken aan hoe die vriend dat niet aanschouwde als verlies. Gij waart beide een beetje mijn achillespees en momenteel is mijn vermogen om vriendschap te sluiten zowat even miserabel als 's werelds poging om Pakistan te helpen. Uzelf een goed glas vol gieten en besluiten dat ge dit nergens gaat neerpennen.

Er zijn zo van die dagen.
Ik zweer mijzelf, vanaf nu eet ik enkel elke dag nog groenten en fruit. En hier en daar een aardappel. Wat nootjes. Stop. Dikzak. Ziet, uw armen kwabben. Het is belangrijk dat ge knap zijt, en dat ge uw bord nooit meer volledig leeg eet.

'Ik zie het al voor mij, later wordt gij zo'n depressieve obese schrijfster die zich vol rode wijn gooit'. Dat herinner ik mij dan.

Ik zie alleen nog maar mijn buik.
En ik herinner mij gesprekken over anderen 'Hebt ge het gezien, haar buik als ze zit? Amai.' *must remember, armen op uw buik leggen als ge bij die persoon zijt.

'Shit, hebt ge die gezien, waarom doet die in godsnaam nog een rokske aan? Als ik zo'n cellulitis had, ik zou alleen maar broeken dragen.'
Een mens mag niet eens zichzelf zijn.

Ik kan mij alleen nog maar afvragen wat ze over mij zeggen.
Het is niet alleen dat het mij onzeker maakt dat ze er vaak stralend uitzien, en ik zal ook niet de eerste zijn die dat ontkent. Ik geef het u graag toe.
Het zijn de oordelen over anderen, die ik al zo vaak gehoord heb, die er voor zorgen dat ik 's avonds liever onder mijn deken kruip, met een zeer dikke pyama aan.

Ik hoor te veel.

En dan wil ik heel veel kaas en ijs eten. En dat ge dan allemaal nog eens mijn gat moogt kussen. Maar wel pas als er 5 kilo af is, alstublieft.

Vroeger werd mij altijd met nadruk verteld dat ik nooit zomaar mocht zeggen dat ik iemand haat. Ge weet wel dat kleine kinderen dat snel tegen hun ouders zeggen als ze geen snoep krijgen, of tegen hun vriendjes als die hun matchbox stelen. Ookal deed ik dat nooit, het werd mij altijd ingelepeld. 'Haten is een heel groot woord, dat veel betekent en mensen heel veel pijn kan doen.'

Vandaag zeg ik heel graag 'Ik haat u.'. Want gij doet mij pijn.
En ik haat u echt.
Dit is niet wat ik verdien, ik verdien zoveel meer dan u en deze shit.

analyse van een SSer.

Schaamte.
Schuld.
SS.
Ge zijt verslaafd. Ge voelt het, maar ge wilt het niet weten. Dagen gaan voorbij, dagen waarin vanalles gebeurt, dagen waarin uw vrouw leeft en uw kinderen groot worden. Dagen die gij mist, door urenlang een spelletje van 'run' en 'escape' te spelen. Ge voert oorlogje met Argentijnen, Chinezen, Nederlanders, ge smeedt banden met hen, en ons vergeet ge.
Ge schaamt u.
Ge voelt u schuldig.
Ge grommelt dat vakantie hier in huis niet welkom is, werken, studeren, uw boterhammen smeren, en dan nog. Dat werken is maar overbodig, best staan wij ten alle tijde tot uw dienst. Pintje? Graag. Kipfilet, lekker gebraden? Natuurlijk. Allemaal uit de hand.
Dat ge ons in de steek laat en er zelf niets aan doet, dat vreet aan u en daarom meent gij ons te commanderen als zat gij nog in't leger; ge verwijt ons reeds 3 weken met een plan rond te lopen en er niets mee te doen, terwijl ons huis al meer als 10 jaar in verbouwingen staat.
Wij houden wijselijk onze mond, want een tweetal jaren terug hebt ge ons laten voelen wat er gebeuren zal als wij niet luisteren en zeggen wat er in onze hoofden al maandenlang speelt. Ge hebt u dat goed bekeken, wij angstig, gij de baas, controle, controle. Controle. Zo geeft ge uzelf het gevoel dat ge toch niets mist.
En dan staan wij daar,
verdwaasd,
beduusd,
kwaad,
verward,
alsof wij nooit,

maar dan ook
nooit,
iets goed zullen kunnen doen voor u.



Kus mijn dikke reet.

Ik hoop dat ge het fijn hebt nu, dat de zon u kust en een zomerbries u door uw haren streelt.
Ik hoop dat ge 's avonds in bed kruipt zonder dat het u pijn doet, zoals bij mij, maar dat ge eventueel wel een kusje geeft op de plek op uw hoofdkussen naast uw hoofd; daar waar ik normaal zou liggen, zoals ik dat doe.
Ik hoop dat ge soms ook aan mij moet denken, als ge een lied hoort op de radio dat eigenlijk echt te belachelijk is voor woorden (zoals dat nieuwe van Kesha, your love is a drug; popsongs hebben altijd die akelige, banale waarheid over zich hangen; misschien omdat ze zo simpel zijn)
Ik hoop dat ge u niet vergist hebt dit weekend.
Ik hoop dat het waar was wat ge zei, dat weekend.
Ik hoop dat er geen zongebruinde grieten met dikke borsten tegen u aan komen schuren als ge wat beschonken zijt van het bier en de warmte.
Ik hoop dat ge haar niet kust
Ik hoop dat ze u niets doet inzien, over mij, over mijn middelmatigheid, over ons, over onze langdurigheid.
Ik hoop dat ik geen schrik meer hoef te hebben van de grote woorden die wij tot een maand terug gretig in mekaars oren fluisterden.
Ik hoop dat als ik me ooit niet meer kan beheersen, en er een grotewoordenvloed uit mijn mond komt, dat het u dan niet afschrikt, wegschrikt.
Ik hoop dat ge bij mij blijft.
Ik hoop dat ik mij snel terug veilig en geborgen kan voelen als gij uw armen rond mij heen slaat.
Ik hoop dat als ge uw armen rond mij heen slaat, dat ik dan weer kan geloven, al is geloven zo een geladen woord.
Ik hoop.
Ik hoop.
Ik hoop.
Want meer kan ik niet doen nu, en ik mis u.
Tot heel snel, mijn lief.
Kusjemij.

i'm hurt, a little bird. Omsluit mij in uw handen aub.

i just don't know what to do with myself

Ik snap het niet en ik ben zo verward...
Ik wil heel graag, zo graag, gewoon een beetje tegen u komen liggen, en dat uw hand door mijn haren dan zou betekenen dat alles terug goed komt tussen ons. Maar ge doet tegen mij alsof alles hetzelfde is, terwijl de olifant in de kamer steeds op mijn rug komt staan om me te zeggen dat alles gaat veranderen vanaf nu.
En er is niemand iets te verwijten, want er is nergens een keerpunt geweest, of we weten tenminste zelf niet waar, of wanneer.
Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat als uw keuze gemaakt wordt, ik daarbij nog in uw leven mag blijven. En dat gij nog in het mijne wilt blijven.
Ik zou graag al mijn principes voor u overbooid hebben gegooid, omdat gij alles anders maakt voor mij.
Gij zijt mijn buscopan en mijn motilium, en ik ben zo onrustig vanbinnen.

Ik mis u nu al een beetje en ge zit amper een meter van mij vandaag. Ik kan die spanning niet verdragen en ik kan niet zeggen wat ik wil, want er zit volk bij.

Uit alles wat ge zegt zou ik kunnen afleiden dat ge ons niet zou weggooien, maar uw ogen zijn nog nooit zo diep geweest als nu, een beetje bodemloos zelfs en ik zie het einde niet meer.

Ik hou heel veel van u en het is een beetje beangstigend om te weten dat ik, moest het zijn, altijd iedereen met u zal vergelijken.
Voor mij, is er geen beter als gij.

Veel vlinders...

...in mijn buik.

Emotie: check
Hogere cognitie: check
Conditionering: below freezingpoint en verwarring
Pycholinguistiek: check.

Verkiezingen morgen: Zie 'conditionering'.

Ik wil heel veel internetshoppen, thankgod dat ik geen Visa heb.

Saai.

Voor als uw hoofd op pauze moet en ge even vergeten zijt wie ge graag zou willen zijn.

Silence my lady head. Get girl out of my head. Douse hair with gasoline, set it light and set it free.

Stay with me, my fallen beautyqueen.

Ik mis mijn grootouders.
Ik wou dat ik uw hand nog een keer kon vasthouden, oma, en nog een keer kon lachen terwijl ik vanbinnen wil huilen. Ik wou dat ik u nooit had losgelaten.
Maar ik denk altijd aan u.
Opa, ik zou zo graag met u praten.

Ik wens zo vaak dat jullie nog eventjes hier waren.

Aankondiging.

Voor het eerst eens een blogbericht dat meer op een dagboekschrijfsel lijkt.
Ik ben dan ook gaan 'shoppen', vandaag, voor het eerst in zeer lange tijd en ik heb weer heerlijke vondsten gedaan (hoera klerurige :handtas, nagellakjes, ketting en zomerbloesjes)
Maar helaas herinnerde dit mij ook aan alle kledingstukken die in mijn kast hangen, maar die ik niet meer draag.
Vandaar dat ik binnenkort alles verkoop voor een spotprijsje (toch zeker altijd de helft (of minder!) van wat ik er voor betaalde!)

Foto's en meer info volgen later nog, dus houd je ogen open!
Ik gok dat ik dit via e-bay ga doen ook, tenzij iemand een beter idee heeft? Tips voor e-baygebruik zijn ook altijd handig!

Veel liefs.

you inspire me to be the higher me

school en liefde

ik zou moeten slapen, maar na een slapeloze nacht lokt nietsdoen mij in zijn val.
ik zou moeten studeren, dus, eigenlijk, (maar zie eens wat ik uit mijzelf typte), toch zit ik hier met mijn raam wijdopen, te kijken naar de pastelkleurige huizen tussen frisse jonge bomen, met Lauryn Hill unplugged.
Persoonlijk vind ik dit een goede manier om een zondag door te brengen, blote benen, geen zon maar wel de warmte van de lucht die u omhelst, geen gras onder uw voeten maar wel met uw tenen bijna boomblaadjes raken.
oh won't you come free my mind

God, wat voel ik mij leeg en al het schone schrijven, alle schone woorden zijn mij vergaan.
laatst heb ik wel nog dit bedacht
wij vonden een burcht, gemaakt uit takken en nog meer groen, en deden alsof het de onze was, alsof wij zelf eelt op onze handen hadden van het zwoegen voor mekaar

en dat was enkel toen ik mij bedacht hoe alleen ik graag eens aan zee zou willen zijn, en hoe alleen ik mij voelde toen ik met u aan zee was
tdeed mij ook denken aan hoe minder zacht, vet ik soms wil zijn, en hoe zacht en vet ik mij voelde bij u

gelukkig ben ik het merendeel van de tijd tevreden met mijn eigen vet, als ge met uw hoofd op mijn buik komt liggen, hoort ge mijn hartslag en steekt er tenminste toch geen rib achter uw oorschelp
en ik heb een taille, naar het schijnt is dat iets wat niet te onderschatten is
you see, vandaag is all about wat er onmiddelijk in mij opkomt
ik zal maar niet proberen de takken van de bomen te raken
en achter alle schone witte wolken schijnt er zo'n schone blauwe lucht

Ik blijf het gek vinden hoe vrouwen blij kunnen zijn omdat een andere vrouw dik is geworden. Al is het maar 5 kilo, en is ze eigenlijk slechts van maatje 36 naar 38 gegaan.
Mijn haar is bruin nu, en ik merk onmiddelijk dat er dan anders naar u gekeken wordt. Is uw haar blond, hebt ge toevallig een D-cup en pronkt ge daarmee omdat helaas uw enige troef is, dan krijgt ge uit alle hoeken een schuine blik. Maar eens uw haar niet meer blond is, en het maakt zelfs niet uit welke kleur het dan wél is, dan worden uw borsten u vergeven en kan er soms zelfs een glimlach vanaf.
Het spijt mij niet dat ik ooit uw vriend was.
Het spijt mij wel dat ik u ooit nodig had, want ik zie nu wel dat gij eigenlijk niemand nodig hebt.
Ge weet toch dat uw haar stillekesaan naar het blonde toe begint te trekken, mijn lief?
Maar geen zorg, ik weet zeker dat ze u uw troeven zullen vergeven.

Mijn verborgen schuld.

Schuld en schaamte gaan wel vaker hand in hand.
Zo ook nu.
Ik wil eigenlijk niet studeren, gewoon in mijn bed liggen en schone woorden lezen.
Of misschien wil ik wel vrienden maken. Ik heb geen vrienden. Niet meer, alleszinds. Ik ben ze allemaal verloren, samen met u. Dat stemt wel tot nadenken. Mischien waren dat niet mijn vrienden, enkel de uwe, misschien keken ze genadig mijn richting uit en aaiden ze mij over mijn sedert jaren gekleurd haar omdat ik bij u hoorde, en gij bij mij.
Maar toen waart gij weg en was er alleen mijn lief + 1. (Sorry, ge weet dat ik voor u door vuur zou gaan, maar ik zal uw naam noch uw geslacht hier vernoemen om pijnlijkheden te vermijden in de toekomst. Vandaar is uw naam nu +1)
Als mijn lief weg is, ben ik alleen. +1 zal met hem mee gaan, dat lijkt mij wel onvermijdelijk.

Ik schaam mij zeer over deze gang van zaken.
Doch, ik weet goed genoeg dat het mijn eigen schuld is, dus meer van dat gevoel hoeft ge mij niet aan te praten.
En nu zal ik proberen soelaas te vinden in cijfers en structuren, modellen, die de wereld kunnen vatten in redelijke precisie. Eigenlijk zou ik dat schoon moeten vinden, maar het doet mij niets. Gij hebt mij destijds ijskoningin gekroond, remember.

Wat ik mij bedacht boven een kop kamillethee (net zoet genoeg)

Eigenlijk wordt ge nooit vergeven voor wie ge waart.
De fouten die ge maakte zullen op uw kop blijven staan, een kleine onzichtbare stempel op het voorhoofd van een dikbilkoe om niet te vergeten wie ge ook alweer waart. (als ze u dan tegenkomen op straat weten ze zo wat de juiste manier om zich tegenover u te gedragen is)
Het spijt mij wel dat ik eigenlijk zo laf ben, en mij rap terugtrek in mijn schulp. Dat ik liever bijt als knik en liever een zakdoek in mijn keel prop om het inwendig bloeden te stelpen (ookal is het rottend van geur en van jaren terug) dan dat ik een beetje meekeuvel over vergane en toekomstige tijden.
Soms denk ik dat er teveel gebeurd is en te weinig gepraat. Gij waart een goede vriend maar ik wist niet wat gij waart, en toen ik u gedefinieerd had, waart gij al lang verdwenen en zat uw tong in de keel van een zuiders type (dat tevens ook duidelijk was over haar motieven, en zelfzekerder)

Een ding is wel hetzelfde gebleven: het gevoel dat ik altijd tekort schiet om ook uw vriend te mogen zijn.
Naast u ben ik altijd een mormel geweest.

(ik vecht een beetje tegen de schaamte, omdat ik mij niet zou moeten schamen. Jaren later zaten wij schuins tegenover mekaar en kon ik uw blik nog niet verdragen in de mijne, net zoals toen, maar we zaten er tenminste. dat kunnen er weinig zeggen)

tzou ni lief zijn als ik u allemaal in de vuilbak zou kieperen, een lijn door mijn hart zou trekken en mijn biezen zou pakken naar ergens met veel wind.
maar misschien zou het me deugd doen om een ander leven te hebben en andere mensen te kennen

ik heb in weinig zin en ik wil de hele dag liggen in mijn eigen schoot