ver-liefd

Ik kan niet eens meer denken, of eten.

Dromen komen soms uit.
Toen ik jonger was, ik gok ergens tussen de 14 en de 17 jaar, had ik altijd een beeld voor mijn ogen van een bepaald soort vriendschap.
Ik sloot mijzelf toen regelmatig op in mijn slaapkamer, om de wereld even af te zetten (als ge zo jong zijt is alles heel overweldigend) en te dagdromen.

Het beeld dat ik voor mijn ogen had, was dat van het soort vriendschap dat ge soms in een film ziet. De jongen van om de hoek is uw beste vriend en stiekem stijgen er soms kriebels op in uw buik als ge bij hem zijt.
Die vriend kwam niet door de deur, maar klom elke avond door het venster, omdat uw ouders u natuurlijk elk contact met de buitenwereld verboden, of dan toch dat buiten de schooluren om. (Dat stukje is wel accuraat)
Als hij dan op uw kamer was kon ge uren samen op uw kleine eenpersoonsbed liggen, en praten, of luisteren naar mekaar, of soms ook gewoon niets zeggen en betekenisvol liggen. Eigenlijk maakte het niet uit wat ge deed, maar uren konden voorbijgaan zonder dat ge het zelf wist. Dan was het plots donker en moest hij weer weg.

Eergister heb ik met zo'n jongen urenlang op bed gelegen, en ik heb urenlang geluisterd en gelegen. Alleen woont hij niet om de hoek, maar erg ver weg, dus een dagelijks ding zal dit zeker niet worden. En eigenlijk kwam hij ook gewoon door de deur naar binnen.

Maar toch ben ik blij dat mijn kleine dagdroom een beetje werkelijkheid is geworden. Het doet mij een beetje hopen.
Hij doet mij een beetje hopen. En dromen.

En ook heel veel twijfelen maar dat doet er op dit moment niet zo erg toe.

Danku om mij een beetje over mijn grenzen heen te duwen. "Ge zijt tof."

Ik vind u leuk.
Ik weet het niet. Hoe beschrijft ge dat? Wat is de definitie, waar kunt ge het aan toetsen?
Bij u mag ik mijzelf zijn; tot nu toe. Ge kent mij door en door, en ge kent mij niet.
Maar ik denk de hele dag aan u.

Ben ik voorbestemd om gewoon hetzelfde pad op te gaan als degene die mij mijn genen gaf? Ik kan dit ook geen tweede keer doen. De eerste keer kon ik zeggen dat het niet draaide om wie ik was. Als ik dit nog eens doe, dan ben ik gewoon een slechte persoon. Dan bewandel ik gewoon het pad dat voor mij uitgestippeld was, ookal wou ik iemand anders zijn. Ookal heb ik aan mijzelf gezworen dat ik nooit nog iemand zo'n pin zou doen.

Zo is het. (http://www.youtube.com/watch?v=_lJiwKskTlE)



Het spijt me. Het spijt me echt.
Ik weet niet waar ik mee bezig ben.

Ik wil ben liever dood, dan harteloos.

Ik heb gewoon schrik om u te verliezen... Snapt ge dat dan niet?

Er zijn momenten in de maand dat ik echt wou dat ik een man was. Een vent. Met keiveel testosteron, of dan toch tenminste een stabiel hormonenniveau.
Al het bloed, het slijm, het onsmakelijke ongemak dat er bij komt kijken kan mij eigenlijk zelfs weinig schelen. Rugpijn, hoofdpijn, goesting in alles, in niks, bleiten, schaterlachen, whatever, ik doorsta het elke maand zonder enig geklaag.

Maar de onzekerheid en de paranoia die maandelijks om de hoek komt kijken, die mag van mij wegblijven.
Kijk, ge hebt dan een geweldig lief, en dat al voor een paar jaar, maar om een of andere reden verstoren hormonen uw rationele gedachtegang. Plots ziet ge overal signalen dat uw lief het binnekort gaat uitmaken, hebt ge ergens tussen de regels gehoord dat hij u niet graag ziet, gaat ge zelfs uw beste vriendin lastig vallen met vragen over wat de voorbije gespreksonderwerpen waren tussen uw lief en haar.

Ge klaagt wat hier en daar over hoe eenzaam het is tegenwoordig zonder hem, en hoe ge u verwaarloosd voelt. Het is allemaal waar, maar in die ene week per maand is het allemaal ook nog eens pijnlijk.

Vandaag heb ik een beetje staan wenen tegen mijn lief. Hij lag op bed, alsof hij ergens op een bank in Hawaï lag, ik stond met mijn gezicht naar het venster gedrukt, een beetje plat en 't was nog eens aan het regenen buiten ook.

Mijn lief heeft mij geknuffeld en mij van vanalles verzekerd, en toch is die ene stem nog altijd een beetje aan't doorknagen in mijn hoofd.

Ik zeg het u, ik zou deze week graag een man zijn geweest.

Al was het maar voor mijn lief, die dit altijd geduldig samen met mij moet doorstaan.

Verse vrolijke moed

Uwen beste maat, geslaagd. Die trut die nooit niks weet, geslaagd. Die zatlap van TD, geslaagd.
Ik heb nen tweede zit maar ik fix da wel, ik zen een beest!

Mijn lief is jaloers. Hij zegt dat niet in die woorden.
Eigenlijk laat hij me dat ook niet zien.
Jaloers zijn is soms een beetje taboe bij ons. Ge weet wel, we zijn beide een beetje te relaxed daarvoor. En wij kunnen alletwee wel een vriend of drie, vier (hell, pak maar tien) van het andere geslacht waarderen.
Nu heb ik een vriend. Het is eigenlijk schandalig waar wij allemaal over spreken. Zou ik die dingen met andere mensen bespreken, ik zou mij een gat in de grond schamen. Maar ok, met hem gaat dat dus allemaal wel. Komt omdat hij mijn 'gurlfriend' is (ge moet dat uitspreken alsof ik een zwaarlijvige negering ben die eventjes fierce met haar arm heeft gezwaaid, ge weet wel wat ik bedoel).
Ik heb nog een andere vriendin, maar helaas is die de beste vriendin van mijn lief. No way dat het voor mij mogelijk is om met haar kleine details van onze relatie te bespreken. En mijn andere beste vriend, nu, welja. We houden het gewoon op samen rondjapen (maar als ik ooit diep in de problemen zit of maandenlang eenzaam op mijn kamer heb zitten wezen, weet ik dat ik er wel langs mag voor een blauwe Chimay of vijf).
Ik, het vervelend vrouwmens dat ik ben, heb nood aan een gesprek. Aan stoom aflaten. Om soms eens dik te klagen over mijn lief zonder dat alle respect voor mijn lief bij die persoon als sneeuw voor de zon verdwijnt.
Dus dan heb ik die jongeheer daar. (Ik kan er niks aan doen dat ik alleen jongens kan bevrienden, een sociaal mankement)

Helaas is mijn lief jaloers.

Dus soms wou ik gewoon dat mijn vriend een meisje was, zodat we ongegeneerd slumberparty's zouden kunnen houden, met kussengevecht enal.
Zodat mijn lief iets heeft om over te fantaseren, in plaats van te panikeren.

En dan zijn daar ineens weer banden die aangehaald worden en tot int tienvoudige verdikt worden, en als ge die koorden dan moet doorsnijden is zelfs een diamant niet sterk genoeg om de klus te klaren. Als 'onder de indruk zijn' een kunst was dan was ik de beste artiest in de wereld.

Ge kunt dat magisch noemen of gewoon zielig.

Het is weer zo ver. Ik ben weer warm vanbinnen, het kriebelt, ik zit letterlijk op het puntje van mijn bureaustoel. Een beetje zoals verliefd zijn, maar zachter en liever. Alles is zacht, en mooi, en ik ben open en wil iedereen een kusje geven. Gewoon, zomaar.
En enkel woorden kennen, dat vind ik misschien nog het heerlijkst van al.



Ik moet een lijstje bij houden van iedereen die mij week maakt vanbinnen, misschien dat ik dan ooit de woorden vind om uit te drukken wat ik nu bedoel, als een soort gemiddelde genomen van al mijn vlinders.

Honderd kilo praten, om elkaar nooit meer te vergeten

Ik vroeg: 'En wie was je eerste grote liefde?' 'Een jongen in Frankrijk. Hij was een god. Tot hij me ontmaagde.' 'Wat was hij toen?' 'Toen was hij verdwenen.'

Ze zei: 'Mijn vierde grote liefde was mijn Echte Grote Liefde. Ik was zo gek van hem dat toen hij mij dumpte ik me maandenlang afvroeg waarom ik bleef leven.' 'Waarom bleef je leven?' 'Om er weer maanden later achter te komen dat hij weliswaar mijn Grote Liefde was, maar ook een sul. Ik kom hem nog wel eens tegen en dan moet ik toch even slikken. Zou ik echt voor zo'n stumper zelfmoord hebben gepleegd?'

Ze vroeg: 'Waarom wil je dat weten?' 'Dat vind ik leuk. Ik hou van statistieken en rangordes, goochelen met cijfers. Ik ben kabbalist.' 'Nou, oké dan. Voor ik jou ontmoette ben ik met, eh, één plus twee plus drie plus vier plus vijf plus vijf jongns naar bed geweest.' 'Aha.'

Ze zei: 'Ik heb vrienden en die hadden nog maar kort wat...' 'Net als wij.' '...en echt een week later woonden ze al samen. Ze waren echt geweldig verliefd, zó mooi. Dat is nou echte liefde.' 'Ik vind dat meer echte wanhoop.' 'Echte liefde!'

Ze zei: 'Ik weet niet of ik dit al moet zeggen, maar ik vind jou leuk.' 'Ik weet niet of ik dit al moet zeggen, maar ik vind jou ook heel leuk.' 'Aha. Nou, ik weet niet of ik dit al moet zeggen, maar ik vind jou... verschrikkelijk leuk.' 'O ja. En ik jou ontieglijk, vreselijk, heel erg leuk.' 'En ik jou ongeloofwaardig, overdreven, maniakaal leuk.' 'Krankzinnig, autistisch, bezopen, meedogenloos leuk.' 'Wereldvreemd, allesomvattend, uitputtend leuk.' 'Halsstarrig, verblindend, onvergelijkbaar, verwondend, schrikbarend, fabelachtig, mateloos, tomeloos, hopeloos, radeloos, hulpeloos, eindeloos leuk.' 'Maar ik weet niet of het goed is dat we dit zeggen.' 'Nee. Laten we niet te hard van stapel lopen.'

Hartje.

Alleen al omwille van de foto's.
(Daisy by Marc Jacobs)
(zie mij snobbig wezen)

Leeuwenhaar en wallen

Wat houd ik van de blok. Dagenlang lummelen en klagen en zeuren terwijl ik mij volprop (mmm, leo's, mmmm chips, mmmm aikinoodles, mmmm chocoladenpaaseitjes, mmmmm noirdenoirrepen van cote d'or. dankjewel hormonenaanval, je komt op het juiste moment).
Alleen jammer van de wallen (hoe bedoel je, urenlang staren) en de minimale verzorging (douchen hoort er nog elke dag bij, maar haren föhnen of stijlen is enkel voor als ik onder de mensen moet komen).
Ik denk dat ik echt een van de weinige studenten ben die het nut van studeren inziet, of dat niet erg vindt. Uit mijn mond zult ge niet horen dat ik alles na de examens toch vergeet, want dat wil ik niet. Waarom studeert ge anders verder, in godsnaam. Hoeveel keer ik dat al hoorde. En hoeveel keer ik dan bijna elk perfect liggend haartje er uit heb willen trekken. (In de plaats dacht ik gewoon 'bij jou kom ik later NIET langs als ik hulp nodig heb, lekker puh'. Moedig.)


Ik heb niemand om mee te pauzeren,
wat sneu.

Kom ik hier maar wat zeuren.

writers block in een walm van muf brood

Ik heb tegen morgen wederom een reflectiepaper te schrijven. Deze keer gaat'ie over mijn groeiproces doorheen mijn practicum gesprekstechnieken.
Om heel eerlijk te zijn komt mijn 'werkboek' (komaan, zitten we nog in het lager onderwijs?) een beetje hippie over. Ge moet u ei zo na hullen in een wolk van wierook terwijl je vragen beantwoordt zoals 'wat leerde jíj uit de sessies'.

Innerlijk achterover leunen (mooi gevonden, Mevrouw) is nooit mijn sterkste kant geweest en ook in dit practicum heb ik daar erg mee liggen worstelen.
Maar eerlijk, echt eerlijk? Zoveel ben ik er niet door veranderd.
Ik zit met een 'echte' writers block, ik moet nog zo'n 3 à 4 pagina's schrijven en ik heb geen zin.

Daarenboven ruikt het hier om een of andere reden erg muf, en tegelijk naar brood. Of misschien ruikt mijn brood muf, maar dat zou vreemd zijn (gister gekocht, maar van brood uit een warenhuis weet ge het nooit natuurlijk). Oorzaak is onvindbaar.

Misschien nog een nagel of 4 van mijn hand pulken, dat zorgt vast voor een stormvloed aan woorden.

Adios.

De loop der dingen

ik ben onderweg
ik kijk als een held
reis naar een vreemde planeet
met jouw naam
bereken je baan
ik val door jouw dampkring
omlaag

traag
traag als een blad
traag stort ik neer
land ik heel zacht
op je buik in het gras
ik loop in de zon
ik reis naar je lippen
en klim in je mond

diep
diep daal ik af
de treden omlaag
vreemd en bekend zal het zijn

van je taal
versta ik geen woord
ik dwaal door je steden
vergeet waar ik hoor

ik woon in je koele paleis
ik slaap op je land
en langs je rivier word ik oud

en ik reis
ik zeil op je zee
ik loop op je klippen
en sterf op je strand

(en als je Erik de Jong nog niet kende, zou ik me haasten
alles in de wereld van spinvis is veilig en zacht en warm)

Achteruit kijken is makkelijk.

Wat ik leerde tijdens gesprekstechnieken:

- wij zijn beide geen grote beslissingnemers. Maar omdat gij nog minder graag keuzes neemt als mij, dwingt ge mij om dominant te zijn. Dat komt niet overeen met hoe ik mijzelf zie, en dat wringt. Ge haalt het slechte in mij naar boven en ik houd daar niet van. Ik wil dat mensen mij zien zoals ik ben, en niet hoe gij mij soms doet lijken. Als ge een rat naast een puppy zet, zal die rat nog lelijker en viezer lijken. Context.

- 'Amai, gij ziet die gast echt graag he. En ge zou er alles voor doen om hem bij u te houden'

- Ik tast voortdurend in het duister bij u. Wat mijn angst om u te verliezen groter maakt, omdat ik nooit weet of ik juist of fout zit. Ik krijg nooit respons of feedback en moet er mijn eigen versies van maken. Het zou mij deugd doen om af en toe wat terug te krijgen, te weten wat er in uw hoofd zit en waarom. Ook als ge het zelf niet zo goed weet. Ijdele hoop. Ik heb niet meer het gevoel dat we mekaar begrijpen en dat onze levens mekaar raken. Ik heb het gevoel dat we van mekaar aan't loskomen zijn, uit mekaar aan't groeien. En ik wil daar iets aan doen maar omdat gij nooit iets zegt is dat onmogelijk.


Bah.
Alsof ik de dag van onze breuk nu zelfs al letterlijk kan zién in de verte.



Nu zou ik gewoon heel graag niet alleen zijn.

En toch gaat alles als vanzelf tussen ons.
Alles is altijd makkelijk, want wij passen op elk vlak als puzzelstukjes in mekaar. Letterlijk en figuurlijk.

Misschien is dat net het beangstigende, het besef hoe goed wij samen passen en dat zoiets een zeldzaamheid is.
Ik denk dat ik een van die uitzonderingen ben die al weet wat ze echt heeft, voor het weg is. Joepie.

Liefde is moeilijk.
Maar wat er zo fucked up aan is, is dat ge in het begin alles makkelijk vindt, omdat uw lijf vol hormonen zit. En ge kent mekaar nog niet zo goed, ge moet nog alles ontdekken. Logisch dat alles dan leuk is.
Maar wat als dat voorbij is? Niemand vertelt u wat er dan gebeurt. Niemand laat zien wat er dan gebeurt. Ge moet het zelf maar uitzoeken eigenlijk, ge kunt niet eens leren van iemand anders. En de dingen die ge wel ziet bij een ander is niet wat ge zelf wilt. Ik wil er niet mee stoppen van zodra al het makkelijke en mooie voorbij is. Ik zie u graag.
Ik zie u echt heel graag.
Het zou handig zijn als ik in het echte leven een voorbeeld kon nemen aan iemand, maar helaas is zowat iedereen uit mijn omgeving gescheiden. En diegenen die nog niet gescheiden zijn, staan op het punt. Ik kan er echt triest van worden.

Oh. Adèle luisteren tijdens het studeren is dus een slecht idee. Nooit doen.

Maar wat als gij wel snel iemand nieuw wilt, omdat ge u begint te vervelen bij mij? De dag dat ik niet meer genoeg zal zijn komt echt razendsnel dichterbij en ik word er bang van. Uw getwijfel met momenten maakt het niet makkelijker. Ik wou dat gij nu op dit moment iemand anders waart. Als het dan zou eindigen, zou ik u nog moeten tegenkomen en zouden we alles nog mogen meemaken samen. Soms wou ik echt dat we mekaar wat later waren tegengekomen. In mijn hoofd voelt het alsof het dan wel heel lang zou kunnen duren.

Eigenlijk vind ik het heel moeilijk om te geloven dat wij nog heel erg lang zullen samen zijn. Want waarom wij wel, als niemand anders? Bijna drie en een half jaar.


Maar ik zwijg er over, want ge zijt het waarschijnlijk al beu gehoord.

" I know you haven't made your mind up yet, but I would never do you wrong. I've known it from the moment that we met, no doubt in my mind where you belong. The storms are raging on the rolling sea and on the highway of regret. Though winds of change are throwing wild and free, you ain't seen nothing like me yet. I could make you happy, make your dreams come true. Nothing that I wouldn't do. Go to the ends of the Earth for you to make you feel my love. "

Ge glipt door mijn handen en ik krijg u niet uitgelegd hoe glad uw huid en mijn handen zijn.
En het feit dat het mij meer lijkt te doen als u, doet mij denken dat ik u liever zie als gij mij.
Gij zwijgt en zwijgt
en als ik u iets vraag zwijgt ge harder

Vroeger voelde ik mij overal veilig
op den duur waart gij mijn enige veilige plekje op de wereld, als ik bij u kwam werd ik rustig vanbinnen
ik heb u nooit kunnen uitleggen hoe belangrijk dat was voor mij
mijn hele wereld davert en ondertussen kan ik zelfs bij u niet meer mijzelf zijn en thuiskomen

ik heb niets dan leegte onder mijn voeten en ik bang dat ik binnenkort alles ben verloren

ongecontroleerd vallen

ik zit 1 meter achter u te huilen en dat omschrijft misschien alles nog het best
gij in uw wereld, ik in de mijne

"dat ge niet kunt leven met twee harten in uw huis daar zijt ge nu wel uit"

(op die deunen wil ik niet meezingen over een paar maand
alstublieft hoor mij want wij raken mekaar kwijt
waarom hebt gij daar geen schrik voor?)

I'm too girly for my own good

Enjoying this day. Kon ik de avond maar zo lang mogelijk uitstellen.
Uitslapen, opstaan rond 11, terwijl ik een baguette in de oven leg zet ik een pot Twinings Four Red Fruits (ondertussen al volledig leeg). Ik zet yet another episode op van Desperate Housewives terwijl ik mijn warm vers brood beleg met heerlijk smeltende kaas, en voor de vitaminen snijd ik nog een kiwi doormidden.
Ik ontbijt op mijn gemak, neem daarna een lange douche en smeer mij vervolgens van schouder tot teen in met zalig geurende bodylotion, dit alles terwijl buiten de zon hevig schijnt.
Zometeen ga ik mijn kot schoonmaken (het wachtte weken op een dag als deze) en daarna ga ik buiten in de zon op het gras, met blote benen en voeten, religie studeren.

Dit is echt de meest nutteloze (al betwijfel of dit ooit wel enig nut heeft) en minst poëtische tekst ooit, maar ik ben gewoon met momenten erg gelukkig als ik alleen ben. (Liefje, ik ben ook graag bij u, maar soms moet ik gewoon eventjes met mijzelf zijn, dat weet ge).

Misschien ga ik zometeen wel fietsen.
Nadat ik mijn nagels op hun roodst heb gelakt.


Arrividerci!

nu weet ik weer waarom ik geleerd heb om te zwijgen tegen u
omwille van de respons
En het is zelfs zo ver gekomen dat ik nu vaak ook tegen anderen zwijg, omdat ik dezelfde respons van hen verwacht.
wat ik zeg is belachelijk en flauwe kul, en op die manier wijst ge mij rechtstreeks in mijn hele wezen af
Ik ben er toe gekomen dat als ik een dag met u in een huis samen ben, ik mijzelf nutteloos en waardeloos vind. Ik weet heus dat ge dat niet zo bedoelt
dus ik zwijg maar gewoon.
Wat anderen u zeggen, daar teert ge maanden en soms zelfs jaren op, ookal worden dingen soms gewoon gezegd in een opwelling. Maar wat gij allemaal in ons hoofd duwt, dat horen we snel te vergeten.
Uzelf terug aanleren, telkens opnieuw, om te praten met mensen, is echt veel vermoeiender dan totale wegcijfering en verdwijnen in de achtergrond van uw eigen verdriet. dus als ik mijn tranen nu voel opwellen neem ik gewoon een douche

Het is gewoon allemaal erg vermoeiend
het is nu 11h13 en ik zou alweer graag terug in mijn bed kruipen.

Soms wil ik een postje zetten op fuckmylife, maar ik vrees dat mijn verhaal te lang is. Niet eens boekpotentieel, al meteen soapserieverhalen, zo veel als ge wilt. Inwendig moet ik altijd lachen als we op vrijdagavond naar Familie kijken.


het stond hier al eens, maar:
Klik

But I know it's possible to finally be in love, and know the real meaning of a lasting relationship not based on ownership. I trust every part of you 'cause all that you say you do. You love me despite myself. Sometimes I fight myself. I just can't believe that you would have anything to do with someone so insecure, someone so immature. Ohh you inspire me, to be the higher me.
Please don't be mad with me, I have no identity, all that I've known is gone, all I was building on. I wanna walk with you, how do I talk to you?
Oh I wanna understand the meaning of your embrace. I know now I have to face the temptations of my past.
Keeping me from your love, what was I thinking of? Holding me from your love, what was I thinking of?
You are my peace of mind...
Please come free my mind, please come feed my mind, can you see my mind ohh... Won't you come free my mind, oh I know it's possible
He's my peace of mind...

I'll just talk to myself instead.

Ooit had ge een thuis maar daar zijt ge nu niet meer veilig.
Ge hoort gebonk en uw hart slaat een vijfhonderd tal tellen door, gegrom. Flitsen van voorbije avonden en nachten en vaak ook wel ochtenden schieten weer door uw hoofd en ge vraagt u af of het nu ook weer zo zal zijn, of zal overwaaien.
Ge doet een belachelijke poging om de uren te tellen tot ge weer weg kunt, naar andere oorden die veel vreemder zijn maar waar ge geen schrik hoeft te hebben voor uw eigen tere vel. Bloed kruipt waar het niet gaan kan en ge weet dat gij hetzelfde bloed deelt, maar ge hoopt dat ge voor altijd vrede met u mee zult dragen in plaats van al die andere opties.

Mensen vragen mij vaak waarom ik zo voor het vreedzame pleit, zonder kennis van zake blijkbaar.
Die mensen hebben nooit in mijn huis geleefd.

Elke veer in mijn lijf staat gespannen maar dat is eigenlijk al zo van voor dat ik hier was. De horror begint niet als ik hier een voet binnen zet, de horror begint al bij de gedachte aan het feit dat ik moet terugkeren.


Had ik al gezegd dat ik voldoe aan alle criteria van PTSS?

('denk aan uw eigen geestelijke welzijn' stond in mijn cursus maar ik heb er het geld niet voor. En ik mag er ook niet voor gaan werken. Dus ik zal vast wel als u worden dan. Mensen vragen mij dan waarom ik geen kinderen wil. Die mensen hadden nooit dit ouderlijke gezelschap.)

Gelukkig leest niemand dit ooit en kan ik zometeen gewoon mijn glimlach terug opzetten en door gaan. The joy.

Ge kunt heel hard weglopen en alles negeren

Op een avond zijt ge moe, krijgt ge een slag, maar tegen het zo ver is denkt iedereen dat ge niemand nodig hebt. En dan zijt ge alleen en jankt ge zo hard dat uw kopje weer vol zou zitten moest ge goed mikken.

Of ge jankt niet, ge verbijt uw misère en klaagt wat tegen het wereldwijde web.
Ge gaat slapen
ook alleen
ook weeral
en morgen staat ge gewoon terug op en gaat ge verder.

(Niemand weet, niemand weet, dat ik Repelsteeltje heet)



(af en toe komt er een kind dat niet beter weet en neemt uw hand stevig vast om over straat te wandelen en moet ge heel hard op uw lip bijten omdat ge uzelf belachelijk vind dat ge hierin troost vindt)

Besloten

Het is zo ver. Ik ben een beetje gelijk mijn moeder; dat ik veel geduld heb, totdat mij de dingen duidelijk worden. Wat ik daarna besluit hangt af van wat mij duidelijk werd.

Gister heb ik besloten dat ik mij nog enkel ga concentreren op mijn lief en mijn studies. Ik ga aan mijzelf denken, en aan hem. Om eerlijk te zijn is dat wat ik op dit moment het belangrijkst vind. Dat mag dan hard zijn, eigenlijk scheelt me dat weinig.

Ik drink mijn kop 'peach and passionfruit' thee op terwijl ik alle deadlines in mijn agenda neerpen en daar word ik zeer gelukkig van. Zo'n beetje het gevoel alsof ge na uren onwerkelijk zweven eindelijk de grond kunt raken en ge stilaan van teen tot hiel meer standvastigheid krijgt. Ik maak mijn eigen leven. Ik probeer het alleszinds, al zal dit alles hoe dan ook wel zijn sporen achter laten.

Maar voor mijn lief, die mij zelfs laat glimlachen door mijn tranen heen (want ik vind mijn eigen schone woorden niet meer en mijn liefde voor u is meer dan normaal):



Ik adem slechts wanneer jij ademt, ik droom alleen wanneer jij droomt. En is het licht uit in de kamer dan weet ik nog wat er zich afspeelt in je hoofd. Ik fluister slechts wanneer jij fluistert, ik zwijg alleen omdat jij raadt. En hoe dat komt dat weet ik zelf niet, omdat jij zonder woorden weet waar het om gaat.
Wij leggen zelden onze ziel bloot, maar zoals dat voetbaltechnisch heet dribbel je dwars door mijn defensie heen omdat jij zonder woorden toch van wanten weet.
Ik droom alleen als jij wil dromen, en als ik soms al eens iets mis dan denk jij nooit hoe zou dat komen omdat jij zonder woorden weet hoe laat het is

Melt my heart to stone

Vreemden zijn zo lief voor mij terwijl gij mij steeds verder weg duwt.
Ik ben de enige die ge nog hebt, dus ik vraag mij af waarom.

Ge slaat zelfs uw handpalmen om uw oren alsof we 4 zijn en in de speeltuin mekaar schupje hebben gepikt. Ge zingt nog net niet 'lalalala' terwijl ge het doet.

En tegelijkertijd hoor ik te werken voor school, maar mijn concentratie is al maanden ver zoek.

Gij huilt misschien de meeste tranen maar zij heeft de meest oneindige droefheid in haar ogen liggen die ik ooit in mijn leven heb gezien.

Sinds wanneer is verdriet te meten in liters.
Sinds wanneer is zelfvertrouwen te koop in de versheidsafdeling per 100 gram.
Sinds wanneer is uw frontale kwab beginnen te krimpen.
Sinds wanneer heb ik zoveel zelfbewustzijn dat elke ademtocht mij zeer doet.
Sinds wanneer wens ik oud te zijn en in rust te leven.
Sinds wanneer heeft de kat u iets misdaan opdat ge haar zo hoort te stampen, zo hard dat ge haar ribben bijna hoort kraken.
Sinds wanneer...

En godverdomme, ik heb al naar veel leed geluisterd, ik heb al veel pijn gezien, maar hoe dan ook maakt het allemaal niet uit. Ik ben slechst 21. Wat kan ik nu weten van pijn, van verdriet,van liefde natuurlijk, en daar is geen weerwoord tegen te vinden.

Gij hebt een probleem met uzelf.

Is it lonely?

is it lonely?

niks heeft nog zin, ge kunt alles over u heen laten gaan en uiteindelijk zijt ge gebroken omdat iedereen over u stapt als waart gij het zebrapad, de oversteekplaats van het leven dat niemand wilt naar het leven dat niemand kan krijgen, iedereen trappelt er op en bereikt nooit de kant en ondertussen valt ge in stukken uiteen
en als ge dan toch wel zou durven spreken bestaat de kans dat ge ook letterlijk gebroken wordt, of beschadigd


ik verbaas mij iedere dag over hoe er twee versies zijn van mijzelf, en als ik verzink in mijn eenzaamheid heb ik soms niet eens het gevoel dat ik er nog uit kan geraken

en niemand zal verantwoordelijkheid nemen tot er eens écht iets ergs gebeurd,
en met echt erg bedoel ik onomkeerbaar
want om iemand te citeren
'voor een 21jarige ben ik best al diep gegaan'


Gelukkig heeft een mens mogelijkheden en kan een mens keuzes maken (in tegenstelling tot wat gij lijkt te denken, voor u lijken de dingen onoverkomelijk)
ik snap niet hoe gij zo het schoonste van het menszijn kunt negeren voor uw eigen goed
het is u niet overkomen
gij hebt het ons aangedaan
het is tijd om uw verantwoordelijkheid te nemen

helaas vrees ik dat ge daar te laf voor zijt


het gaat mij veel moeite kosten om u dit allemaal te vergeven
niet om hoe ik mij voel
maar om wat ge mijn geliefden doet voelen


waar is Karma, so she can act like a total bitch

I love the sound of fighting in the morning

En dan begint ge praktisch automatisch 'Where is my mind' te zingen (in uw hoofd, ge tracht immers onzichtbaar te zijn) omdat die schelle stem bij uw gemoed lijkt te passen als de honing in uw perzik&aardbeithee. Ge drinkt alleen nog vruchtenthee omdat ge zo al niet slaapt en de caffeïne wilt mijden.
Overdag zijt ge ieders klankbord, een bodemloze put waar ieder zijn zorgen en gedachten in kan duwen, en 's nachts moet ge het allemaal nog verwerken en ligt ge tot een iets minder bodemloos gat in de nacht na te denken over wie wat nu ook weer zei, waarom, op welke toon, en vooral voor wie ge wat moet verzwijgen. 'Ge wilt toch niemand kwetsen'. Gelukkig wordt gij wel sterk genoeg geacht om al die dingen te weten en te dragen. You lucky bastard you.

'En hoe vaak overkomt het je niet dat je er razendsnel vandoor wilt, alleen hebben mensen geen vleugels, nog niet althans, dus zat ik te denken aan een hemd van vogelzaad.'

Er wordt een stille oorlog gevochten, die soms tot een verdieping hoger luidt en ge verstaat niets, enkel uw eigen naam. Het wordt niet gezegd, maar ge hoort partij te trekken en dit impliceert op zijn beurt dan ook 'geen gesprekken voeren met de andere partij'.


Ik zou me bijna excuseren om mijzelf te zijn.

Ik dank beide partijen voor hun bijdrage in mijn kennis en wetenschap van de situatie,
maar het denkwerk daarover zal ik zelf wel doen.


Hier, voor u alletwee, om mee te zingen,
laat u gaan:

En dan ben ik zo hulpeloos en mongool en alleen
en dan ben ik een beetje zoals de nacht nu, en regenachtig
En dan val ik en val ik en val ik en val

ik

(ook eens een keer: ik)

Dit gaat over niets

... omdat het nu eenmaal examens zijn, en er niets zo goed helpt om stoom af te helpen als in het openbaar enorm hard klagen over hoe saai en moeilijk en oneerlijk alles is. (Ookal is het in werkelijkheid eigenlijk allemaal erg interessant, valt die moeilijkheid goed mee en heb je er zelf voor gezorgd dat je in tijdsnood zit).
En als je het doet met een grote Bounty Latte in de hand doet dat nog meer deugd.
Zodus:

"Joepie, ik zit al op de helft!!"

Ik zit nu op de 11e dag van mijn examenperiode, en ik heb nog maar drie examens gehad. Doch, mijn lippen zijn helemaal opengebeten, en op de plaatsen waar er wel nog ongeschonden vel hangt, is er een koortsblaar aanwezig. Van het vel naast mijn nagels is er ook niet veel meer over, is het mogelijk dat er meer velletjes loskomen door stress? Of ben ik gewoon grondiger op zoek aan het gaan, dat kan.(Mijn nagels kan ik, vreemd genoeg, wel met rust laten)
En dan had ik ook nog eens rode vlekken in mijn gezicht omdat mijn dagcreme op was en ik veel, maar dan ook echt véél, te lui was om naar de apotheker te hossen en nieuwe te kopen. (Mijn lief is op den duur uit miserie in mijn plaats gegaan, jippie)
Dan zou ik eigenlijk ook nog naar de kapper moeten gaan omdat ik 'dra naar Parijs ga en mijn haar moet kleuren, en mijn puntjes echt nog nooit zo broos geweest zijn (maar mijn haar ook nog nooit zo lang, ik wil niet knippennnnn).

Gelukkig kan ik af en toe fijne herinneringen ophalen.
Met Lennart.
Jullie kennen Lennart niet.
Hoe dan ook, samen kwelen wij op dit moment dit lied mee:



Dat is het eerste lied dat wij ooit met mekaar 'deelden', ik denk de dag nadat we mekaar hadden leren kennen, een schone zomer in het jaar, ik weet niet meer wanneer, lang geleden, toen ik nog 15 was. Of 16. Het was augustus in ieder geval en eigenlijk was ik enkel 'wingman' voor een meisje dat ik eigenlijk alleen maar die avond heb gekend. Nu zijn we vreemden (maar we hebben mekaar wel op facebook). Zij zag een knappe jongen in de verte tegen de muur staan en het was een beetje donker, en ze waren met 5 (denk ik). Hij had een bles, maar een die aanvaardbaar was. En ho, ik ben zo assertief geweest (wat ik nu niet meer ben, hélas), en heb haar meegesleurd zodat zij met hem kon praten en ondertussen sloeg ik dan maar een praatje met de rest van zijn makkers zodat zij hen niet zouden storen.
Jup, ik was een jonge Moeder Theresa.

Nu ga ik verder op mijn lippen bijten en mij verdiepen in dyslexie, intelligentie en zelconcept. Want om mijn goede examenspreiding goed te maken heb ik van donderdag tot en met maandag 3 grote examens.
Ik laat wel weten hoeveel vlees er nog over is aan mijn lijf, na maandag.

Liefs!

Wat mij blij maakt:
- als Jan mij een kusje geeft
- als Jan mij twee kusjes geeft
- handschoenen voor 1 euro omdat er een groot gat zat in mijn oude
- een muts voor 1 euro omdat... ♥ mutsjes
- sleehakveterschoentjes omdat ze maar 20 euro waren, in de sacha (eeeeeeeeeeeeindelijk) (ik vertik het om meer dan 20 euro te betalen als het uit mijn eigen zak moet komen)

en ook dit:

Am I so dear? Do I run rare?

Dit lied kreeg ik ooit van een jongen met blauwe ogen. Het waren de eerste blauwe ogen die mijn treurende ziel zacht konden troosten. Ik heb er nooit in gekeken, nooit rechtstreeks. Ik was te verlegen en hoe dan ook zou ik dan hopeloos verloren raken, niet meer kunnen praten. Ik zou vallen en vallen en dan zou hij me al zeker niet meer kunnen oprapen.
Wij schreven mekaar. Wij kenden mekaar niet echt. Niet persoonlijk, we waren geen vrienden. Ik weet niet wat we waren, maar wij schreven mekaar, in een blauw schriftje. Er stond een rode lijn op.
Als ik mij eenzaam voelde schreef ik mijn verdriet op, mijn diepste zwarte gaten vuld ik met de woorden die mijn gevoel beschreven, of dan toch lichtjes benaderden, en dan viste ik ze een voor een op en schreef ze in dat schrift. En hij had met mij geen probleem. Hij vond mij lief. Ik vond hem nog liever. Ik weet niet wat het was met hem, en ik nooit meer iemand tegengekomen die hem benaderde. Hij vond mij een engel, ofzoiets.
Ik ben het schrift kwijt, daar ben ik lang treurig om geweest (nu nog steeds een beetje)
Na veel geschrijf besloten we dat het misschien wel leuk zou zijn om ook eens samen een namiddag door te brengen, fietsend door de velden, niet persé pratend denk ik. Toen was er niets dat ik liever wou, ik voelde mij vreemd, ik zat iedere pauze op een bankje, zijt voetstappen na te kijken en als een dom kalf te dromen over handje houden of zijn stem horen.
Maar in die tijd zou het absurd zijn geweest dat ik zoiets had durven vragen aan mijn vader, of ik een namiddag iets leuk zou mogen gaan doen. (Ik heb ook nooit geweten waarom ik dat niet durfde, ik sloeg gewoon alle voorstellen van iedereen af zonder maar zelfs de moeite te doen. Misschien wou ik gewoon het aantal verwijtende woorden in mijn richting niet de hoogte in jagen. Misschien vond ik dat ik dat niet verdiende.)
We hebben nooit afgesproken, nooit samen gefietst, nooit handjes gehouden en ook nooit een babbeltje geslaan. Maar ik luisterde, luisterde... Ik luisterde zo intens naar alle muziek die hij mij gaf, om me toch dichtbij te voelen. Ik heb in mijn leven veel muziek gekregen, maar hij sloeg telkenmale de nagel op de kop.
Ik luister nog steeds naar diezelfde muziek.

En soms mailde hij mij, en ik heb die mails altijd bijgehouden.
Nu zijn ze plots weg en ben ik weer droef. En nu luister ik weer naar dit lied.
Soms mis ik hem een beetje en heb ik spijt dat hem heb laten schieten. Wij zouden nooit iets geworden zijn, maar ik denk wel dat er een mooie vriendschap had kunnen zijn.

Ik vraag mij af hoe hij zich mij herinnert.

Ik weet nog dat hij over een meisje zei 'dat is zo'n lief meisje'. Toen heb ik met mijzelf een deal gesloten dat dat mijn doel in het leven zou zijn; beschreven kunnen worden als een lief meisje. Ik doe nog elke dag mij best.

En ik zie soms het meisje dat zijn allerbeste vriendin was,
en ik zie soms zijn lief.
Maar hem heb ik al jaren niet meer gezien.

Maar..
eigenlijk wou ik hem gewoon een beetje bedanken.

Dankje, je was heel lief voor mij.

Ik heb net mijn droomhuis gevonden op het internet
al voor de -tigste keer

Ik ga het nooit kunnen betalen
life is sad
ik ga nog wat verdersurfen op zoek naar een thuis

Ik heb hele donkere posts de laatste tijd. Mijn leven is een beetje een rollercoaster.
Maar 90% van de tijd ben ik heel erg gelukkig, eigenlijk.
Maar: Het zijn examens, en hiervoor was het blok en hiervoor was het de aanloop tot de blok, en dus ben ik erg vermoeid en melancholisch, en ik mis dit:
(als je ze beter wilt zien moet je wel klikken want blijkbaar maakt blogspot dit klein)